Daar zijn ze dan; mijn nieuwe ‘koele’ en pijnvrije benen!

Na een aantal pasrondes en weken zeuren, was het dan eindelijk zo ver; ik mocht mijn protheses mee naar huis nemen. Zo blij als een kind met nieuw speelgoed ging ik naar huis.

De volgende dag kon ik niet wachten om ze volgens het schema aan te doen. Maar ik vond het ook wel een beetje spannend.

Inmiddels waren de stangen mooi weggewerkt met cosmetische kappen in huidskleur, wat een natuurlijker aanzicht geeft.

Zichtbaar met stangen lopen bewaar ik wel voor de momenten dat dat me goed uit komt…

Ondanks dat een onderbeen ca. 6-8 kg weegt, is een prothese ca. 1.5 kg. Dat lijkt veel minder, maar optillen gaat alleen via de stomp. Dus voelt en ‘werkt’ het zwaarder.

‘Ik heb geen foto`s, maar je kan mijn voetafdrukken krijgen. Ze liggen boven, in mijn sokken.’
– Groucho Marx, Amerikaans acteur en humorist (1895-1977)

Alles stap(je) voor stap(je)

De voorbereidingen op mijn nieuwe toekomst met nieuwe benen gaat me niet snel genoeg, maar ik begrijp dat dat in fases moet. In mijn geval met het vacuüm systeem:

  • Wennen aan de liners met een schema van 30 min. per dag opbouw – inmiddels gebeurd
  • Met hulp de protheses aandoen met horizontale tegendruk – gaat goed
  • Zelf aandoen waarbij ik m’n stompen van boven naar beneden in de protheses pers – kan ik!
  • De knieën steeds verder buigen tot ik een ‘touch down’ heb met m’n voeten op de grond
  • Voorzichtig druk geven op de stompen en protheses
  • Sta-beweging maken vanuit hoge positie, dan door naar staan, dat oefenen

De volgende stap? Lopen!

Nieuwe fase, nieuwe schoenen

Een nieuwe fase, dus ook nieuwe schoenen. Het bleek dat m’n oude gympen toch veel herinneringen oproepen. Daar heb ik namelijk Florida, 3 cruise schepen, en vrijwel de hele Caribbean op belopen.

Ik merkte dat het aanzicht op die schoenen emoties opriepen (en niet zozeer de protheses), dus was het tijd voor een paar nieuwe. En wat voor nieuwe; nu met een goud randje. Godzijdank zitten ze heerlijk!

4 gedachten over “Daar zijn ze dan; mijn nieuwe ‘koele’ en pijnvrije benen!”

  1. Yolanda, niet alles, maar wel veel van je verhaal heb ik gelezen. Sinds 1994 ben ik neuropathie-patiënt, dus begrijp je geschiedenis erg goed. Morfinepleisters en lyrica houden mij in zeker evenwicht. Ik heb ook allerlei artsen en geneeswijzen gehad, heb ook aan amputatie van linkervoet gedacht, maar niet aangedurfd. Nu ben ik bijna 83 dus zal er wel mee doorgaan zo. Sterkte, dappere dodo!

    Beantwoorden
  2. Yolanda,
    Ik heb met veel verbazing het verhaal gelezen, en heb ontzettend veel bewondering omtrent jouw doorzettings vemogen!!
    Wat zal je ontzetend veel pijn gehad hebben, en eindeloos geduld moeten opbrengen,om tot deze stap te kunnen komen!
    Het is fijn te lezen dat je ontzettend veel steun hebt mogen ontvangen van je man familie en vrienden.
    Je komt heel positief over, na deze moeilijke tijd en wens je heel veel sterkte in deze nieuwe fase van je leven!
    Een lieve groet toegewenst van mij!
    Peter Scargo

    Beantwoorden

Schrijf een reactie