Op bezoek bij de prothesemaker in Doorn… vind ik dat fijn of juist eng?

Eén van mijn belangrijke contacten die ik heb gemaakt was met Edwin de Wolf, werkzaam bij het Militair Revalidatiecentrum (MRC) Aerdenburg in Doorn. Na verbijsterd mijn verhaal te hebben aangehoord, bood hij mij direct een afspraak aan bij zijn prothesemaker (instrumentenmaker).

Binnen twee weken zat ik, samen met Jerry en een vriendin, tegenover Niels. Ik was best zenuwachtig, want wilde ik eigenlijk nú al protheses van zo dichtbij zien? Durf ik ze aan te raken? Ga ik in paniek raken?‘Voor de zekerheid stop ik 2 tabletten in mijn tas’

Voor de zekerheid stop ik twee extra kalmeringstabletten en een beta blocker in m’n tas voor als ik het Spaans benauwd krijg.

Ik voelde rust en zag toekomst

Maar het tegenovergestelde gebeurde. Niels vertelde alles met zoveel kennis en vooral passie, dat ik me compleet op mij gemak voelde. Aan de andere kant was hij ook goudeerlijk; mijn aandoening is zo zeldzaam, dat niemand weet of het bij mij goed zal uitpakken.

‘Als ieder mens een ander mens gelukkig zou maken, zou de hele wereld gelukkig zijn.’
– Onbekend, maar ik had het zelf geschreven kunnen hebben
De operaties zullen natuurlijk goed moeten gaan, maar alles valt of staat met het aanmeten en leren gebruiken van de protheses zelf. Daarbij krijg ik een dubbelzijdige amputatie, dat is wat gecompliceerder dan maar één kant.‘De kilo’s zullen wegsmelten’

En is mijn overgewicht een ‘dingetje’. Daarover zei ik al snel dat zodra ik weer zou gaan bewegen, die kilo’s vanzelf weg zouden smelten.

Oh, wat zeg ik nu?

‘Dat kwam vanuit m’n binnenste naar buiten’We zijn ruim twee uur bij Niels geweest. We hebben diverse soorten protheses gezien en gevoeld, en hebben vooral zijn hemd van z’n lijf gevraagd. Veel daarvan kon hij natuurlijk nog niet beantwoorden, maar hij was wel positief over mijn toekomst.

Ook kwam Edwin nog even de hand schudden, tegen wie ik spontaan zei ‘Ik heb er zo’n zin in, ik kan niet wachten!’ Hij begon te lachen en zei ‘Herkenbaar!’ Maar tegelijkertijd sloeg ik de hand voor m’n mond en zei ‘Oh, wat zeg ik nu? Dat kwam zo uit m’n binnenste naar buiten!’

In goede handen

Vanaf die ontmoeting volgt Niels mij op de voet. Hij belt regelmatig en spreekt me bemoedigend toe. Hij luistert naar m’n angsten, geeft me adviezen en steunt me vooral in mijn beslissing. Zolang ik hem en Edwin achter me heb staan, komt alles goed. ‘Zolang ik hem achter me heb staan, komt het goed’

Ik kan niet wachten. Oh, nu zeg ik het wéér!

Schrijf een reactie