Tijdens de Florida vakantie van 2011 is de ellende begonnen

Bovenstaande foto laat zien dat ik tijdens deze vakantie op teenslippers ben gaan lopen, i.p.v. mijn geliefde gympen.

Onze geliefde Florida en cruisevakantie in 2011 was helaas het startpunt van alle voetenellende. Door de vage maar invaliderende klachten, moesten mijn altijd nauwkeurig uitgekozen gympen gedegradeerd worden naar simpele teenslippers.

In de eerste week in Epcot, Orlando, voelde ik ineens geprikkel en branderigheid op mijn wreven. Toevallig had ik die dag ervoor nieuwe anti-blaarsokken gekocht die nogal strak zaten. Dus ik dacht dat het door de sokken kwam, waardoor ik er niet al teveel aandacht aan besteedde.‘Halverwege de dag was de pijn niet meer te harden’

Bekertjes bij de fontein

Het begin van de ellende

Maar halverwege de dag was de pijn niet meer te harden. Gelukkig was er een fontein in de buurt waar Jerry mijn voeten met bekertjes water ging koelen.

Ik merkte dat ik niet meer verder kon lopen op mijn gympen. Dus snelde Jerry naar de dichtstbijzijnde shop en kocht – hoe kan het ook anders – een paar Minnie Mouse teenslippers.

In de koelte ging alles goed

Alhoewel ik de stevigheid miste, was het qua koeling wel een verademing. Gelukkig kon ik de dag redelijk pijn vrij afmaken.

‘Weer op pad op gympen met de oude sokken’Teruggekomen in het koele appartement was de pijn al snel verdwenen. De volgende dag gingen we zoals gepland weer op pad, op gympen met de oude sokken. Dat zal wel goed gaan.

Kostbare dagen verloren

Niet dus. Na verloop van de tweede dag kreeg ik door dat m’n wreven alleen gingen prikken en branden als ik in een warme omgeving was, of als ik het zelf warm had.

Maar toch ben ik er regelmatig flink ziek van geweest, waardoor we kostbare dagen hebben verloren. De angst voor het ontstane patroon van ‘warmte = pijn’ en koelte = OK’ was aan het binnensluipen.‘Bij warmte pijn, bij koelte geen pijn’

Wat niet te vermijden is in het subtropische Florida is warmte. En dat is iets wat ik heerlijk vind. Maar juist daar kreeg ik pijn, en in de koelte (airco) nam de pijn vrij snel af en was alles weer normaal.

Op naar het cruiseschip

Met een ‘gaat wel weer over’ houding, gingen we cruisen. Maar helaas werd de pijn alsmaar erger, inmiddels ook op teenslippers. De tours op het eiland kon ik niet volledig aan mee doen. De schaduwplekken waren m’n grootste vriend.

‘Pijn heeft één voordeel: het bewijst dat je nog in leven bent.’
– Ashleigh Brilliant (1933-) Amerikaans-Engels cartoonist en aforist’

Op het cruiseschip dus alsnog naar de dokter. Hij dacht aan een allergie van de sokken, en gaf een anti-histamine en paracetamol. Dit hielp nauwelijks. Ik was vooral oplettend op de warme en koele omgevingen.

De pijn verdween als sneeuw voor de zon

Teruggekomen in Nederland (een koele week in april), verdween de pijn en branderigheid als sneeuw voor de zon. Omdat m’n voeten de eerste twee dagen nog wel een beetje prikte, stak ik ze soms even buiten het dekbed. Maar daarna was alles weer als normaal.‘Daarna was alles weer normaal. Toch?’

Toch? De echte oorzaak werd pas jaren later duidelijk…

Schrijf een reactie