En toen had ik ineens een longontsteking

Een week nadat ik mijn rijbewijs opnieuw had gehaald, begon ik te hoesten. Dat begon op donderdagavond (8 mei), en al snel kreeg ik koorts. Nu ben ik een voorstander van koorts, dus ik dacht: ‘laat het maar even lekker woekeren’. Ik vond m’n hoest raar klinken, als een haperende stoomlocomotief wat steeds luider werd, en was ik héél erg benauwd.

Iedere dag werd ik steeds wat zieker, en de koorts werd steeds wat hoger. Tot ik dinsdagochtend onder de douche (wat ik nog net kon) een pijnlijke bruine klodder produceerde. Toen dacht ik meteen: ‘Dit is niet goed’.

Ik heb direct de huisarts gebeld, die dezelfde middag naast m’n bed stond. Het oordeel was duidelijk: ‘U heeft een beginnende longontsteking, ik schrijf u antibiotica voor’. Verder zei ze nog dat ik rekening moest houden met zeker 2 maanden herstel. Dus daar gingen onze plannen voor het voorjaar om met de auto op pad te gaan.

Van doxycycline al snel naar amoxicilline

Diezelfde middag begon ik met de voorgeschreven doxycycline, en dat heb ik geweten. Al binnen enkele uren was de wc mijn nieuwe zitplaats geworden. Inmiddels was het 19:00 uur, en ik voelde me hondsberoerd wat niet alleen door m’n longen kwam. Ook kreeg ik rare gedachten en werd ik wat agressief. Wat is dit nu weer??

Omdat de koorts weer was gestegen, belde Jerry de huisartsenpost. Gelukkig kwam er om 22:30 weer een huisarts langs. Zij wond er geen doekjes om: ‘Mevrouw Lippens, u heeft een longontsteking in uw rechterlong. U moet heel veel rust houden en rekening houden met 2 maanden herstel’. Oef, dat kwam aan.

En een longontsteking binnen 5 dagen ontwikkelen? Ik dacht dat daar maanden kwakkelende griep voor nodig was. Maar volgens haar had ik ‘gewoon pech, zo’n bacteriële infectie had ook de beste topsporter kunnen overkomen’. Nou, dat verzachtte de pijn een beetje.

Ze wilde me het liefst laten opnemen in het ziekenhuis, maar dat zag ik niet zitten. Ze beaamde dat doxycycline een berucht diarreemiddel is, en schreef amoxicilline voor. Het bleek inderdaad een veel mildere antibiotica, dus dat ging goed.

Nauwelijks verbetering, dus verlenging van kuur

Maar waar ik niet blij mee was, was dat de amoxicilline niet leek aan te slaan. Oké, de koorts was weg, maar na 6 dagen hoestte ik nog net zo veel, was nog net zo benauwd, en voelde ik me nog steeds zo slap als een pannenkoek. Dus werd de kuur met 5 dagen verlengd. Pas op de 10e dag voelde ik me wat opkrabbelen, eindelijk kreeg ik wat meer lucht en had ik niet meer zo’n pijn in m’n romp en rechterzij.

Na nog 2 keer controle aan huis door de huisarts, ging het steeds water beter. Half juni durfde ik wel te stellen dat ik voor 80% was genezen van de longontsteking, maar ik had wel een flink jasje uitgedaan. Om m’n conditie weer op te krikken had ik me voorgenomen om snel weer m’n protheses aan te doen en weer wat stapjes te gaan maken. Maar….

Toen kwam de warmte

Toen kwam de warmte. Half juni stegen de temperaturen in Nederland: binnen 2 dagen werd het meer dan 32 graden. Nu hebben we airco’s in huis, maar niet overal. Omdat mijn lichaam nog steeds niet goed met warmte kan omgaan, zag ik het niet zitten om m’n liners aan te doen en me in te spannen.

Helaas (voor mij, niet voor de zonliefhebbers) blijkt 2025 een warme zomer, met soms een dipje naar 20-22 graden. Maar het is niet koel genoeg voor mij om in de actiestand te komen.

Momenteel is het wachten op koeler weer, zodat ik niet weer in elkaar stort als ik te veel opwarm. Ik hoop dat ik deze herfst een doorstart kan maken en een soort momentum krijg waarmee ik écht kan doorpakken. Want na de succesvolle ablatie is mijn hart weer op orde, dus is dat geen belemmering meer.

Ik snak ernaar om eindelijk goed aan de slag te gaan met lopen, wat 100% zeker een positieve kettingreactie in mijn lichaam zal geven. En dan ook weer kunnen autorijden; nou, pas maar op, ik ben straks niet meer te houden!