Ja hoor, daar gaan we – de overgang is gearriveerd!

Het zat al een jaartje te prikken, maar de bloeduitslagen liegen er niet om: ik zit van achteren naar voren, en van links naar rechts in de overgang.

Volgens de statistieken ben ik aan de late kant. Nou weet ik zeker dat Onze-Lieve-Heer voor mij kinderen had gepland. Want ik weet het nog goed: Hij maakte zijn plan kenbaar op 1 juni 1975, toen ik nét 2 maanden 10 jaar oud was. En och, wat ben ik er in mijn jonge jaren veel ziek van geweest.

Opgedroogd

Nee, kinderen zijn er nooit gekomen. En na 45 jaar maandelijkse ellende vind ik het wel mooi geweest. Daarom ben ik superblij dat alles nu is opgedroogd!

Maar waar ik even géén rekening mee had gehouden waren de overgangsklachten. Nou, eerlijk gezegd heb ik die altijd weggewoven, genegeerd, niet willen lezen. Met de altijd positieve houding: ‘mij overkomt dat niet’.

Klachten uitsluiten

Maar toch trok ik in maart 2021 aan de bel van m’n huisarts omdat ik bepaalde klachten wilde uitsluiten (en ik heb er nog al wat). Na wat huiswerk te hebben gedaan, wilde ik kijken wat de mogelijkheden waren voor een hormoonbehandeling bij de gynaecoloog.

Hij stuurde me door naar dr. Overmars in het Amstelland ziekenhuis. Een lieve vrouwelijke arts, die gezien mijn situatie extra haar best heeft gedaan om een goede behandeling op te stellen. Ze schreef mij Utrogestan en Oestrogel voor.

Weer wat beter, totdat…

Maar mijn plan veranderde. Want door de mislukte cardioreset, en mijn plan om af te bouwen met de Venlafaxine (waar enkele maanden overheen gaat), wilde ik niet starten met 2 nieuwe medicijnen. En gek genoeg verdwenen de overgangsklachten grotendeels. Gelukkig maar.

Totdat ik in december 2021 de Venlafaxine had afgebouwd, en de overgangsklachten als een boemerang op me af kwamen. Ja, Venlafaxine wordt namelijk ook voorgeschreven voor overgangsklachten, en die dosis – hoe weinig dan ook – viel nu weg!

Eindelijk gestart, maar…

Ik wist niet hoe snel ik weer contact met opnemen met dr. Overmars. De overgangsklachten overvielen me volledig, wat overigens samenging met de ontwenningsverschijnselen van het stoppen met de Venlafaxine. Dubbel bingo dus.

Dus ben ik weer in volle overtuiging gestart met de Utrogestan en Oestrogel. Voor een paar dagen dan. Want ik werd hondsberoerd. Misselijk. Migraine bij het opstaan. Doodziek en doodmoe. Zo vermoeid dat ik nog nauwelijks de kracht had om m’n rolstoel te besturen. Dus ben ik weer gestopt.

Weer overleg

Na weer overleg te hebben gevoerd met de geduldige gynaecoloog, is nu het plan dat zodra ik me wat sterker voel ik weer ga starten. De bijwerkingen schijnen gemiddeld maar 3 weken te duren, daarna trekt het weg, én zijn de overgangsklachten ook zo goed als verdwenen.

Mijn plan is nu om eerst wat aan te sterken. Want de afgelopen periode heeft er flink bij me (en ons!) ingehakt. Zodra ik dan een dipje aankan, wil ik de hormonen weer een kans geven. Tenzij ik er helemaal doorheen ben. Daar zal Onze-Lieve-Heer dan niet blij mee zijn, maar ík wel.

Schrijf een reactie