Yolanda Loopt Door is het online dagboek van Yolanda Lippens waarin zij haar weg beschrijft over haar onderbeenamputaties en het leven met protheses.
Yolanda loopt door!
Na 5 pijnlijke en uitzichtloze jaren wegens een zeldzame vaataandoening, heb ik een uitputtende strijd met artsen moeten voeren om mijn leven terug te krijgen door mijn onderbenen te laten amputeren. Het is triest dat ik zo heb moeten vechten om pijnvrij te zijn, maar uiteindelijk is me dat gelukt.
Door mijn overlevingsdrang, doorzettingsvermogen, wilskracht, een kanjer van een partner en de beste prothesemaker van de wereld, is het mij gelukt om weer op mijn (nu pijnvrije) pootjes terecht te komen.
‘Je kunt de wind niet veranderen, wel hoe je zeilen staan.’
– Onbekend – maar ik zou het zelf geschreven kunnen hebben
In het kort
- 2011: Op vakantie krijg ik ineens last van stekende pijn op de wreven van mijn voeten, bij koelte (onder 22*C) is er niets aan de hand.
- 2012: De branderige prikkels op mijn wreven nemen toe, zomers kan ik alleen nog teenslippers verdragen.
- 2014: De brandende pijn begint nu al bij 18 graden, ik heb altijd waterspray bij me om te koelen en draag nu ook in de winter teenslippers.
- 2015: De neuroloog constateert een extreem hoog B6 gehalte. Diagnose: zenuwschade door Dunne Vezel Neuropathie door intoxicatie van stapeling pyridoxine, ofwel te veel vitamine B6 geslikt. Geen behandeling mogelijk.
- 2016: Na gebruik van capsaïcinecrème ontploffen mijn voeten, resultaat: vaatschade. Artsen hebben dit nog nooit gezien.
- 2017: De invaliditeit breidt zich uit; ik kan niet meer autorijden, kom niet meer in winkels, kan hooguit enkele minuten staan en de nachten zijn een hel.
- 2018: Veel alternatieve therapieën falen. Geen arts weet wat ik heb. Voor het eerst valt het woord ‘Erythromelalgie‘, waar geen behandeling voor is.
- 2019: Door de wanhoop van de extreme pijnen, volledige invaliditeit en leven in een koude aircobubbel, besluit ik om beide voeten te laten amputeren. Maar de artsen weigeren, ondanks mijn snelle achteruitgang en de ernst van de situatie.
- 2019: Ik ben doodziek en verzwak steeds meer. In zowel het UMCG én het Radboud word ik afgewezen voor amputatie, mijn wereld stort in.
- 2020: Na lange gevechten en getreuzel van artsen word ik in juni en september eindelijk geamputeerd. Wat een verlossing.
- 2021: Revalidatiecentrum Reade faalt om mij goede protheses aan te meten. Ze houden mij, naast hun geklooi en prutswerk, maandenlang aan het lijntje.
- 2022: Ook Frank Jol faalt. De overstap naar Frank Jol wordt ook een deceptie. Hij weigert zelfs om mij voeten te geven. Hij laat mij, naast zijn narcistische en autoritaire houding, ook maanden wachten. De aanhoudende conflicten achtervolgen me nog tot op de dag van vandaag.
- 2023: De overstap naar het MRC in Doorn is mijn redding. Niels slaagt er wél in om goede protheses te maken. Echter ben ik door alle zowel emotionele als fysieke gebeurtenissen flink verzwakt, wat niet nodig was geweest. In het voorjaar ben ik 3 maanden ziek van Corona.
- 2024: Het ‘cardio-jaar’. Ondanks de fijne protheses, ga ik fysiek steeds meer achteruit. Mijn hartritmestoornis belemmert alles en m’n revalidatie stagneert. Cardiologen geven tegenstrijdige adviezen, maar zonder oplossing. Dankzij mijn internist (LUMC) krijg ik eind 2024 een hartoperatie (ablatie) wat mijn leven eindelijk positief verandert.
- 2025: In april haal ik weer mijn rijbewijs! Echter krijg ik een maand later een fikse longontsteking, maar ik herstel goed.
- 2026: Door diverse oorzaken krijg ik ernstige rugpijn wat mij grotendeels invalideert. Na een half jaar 3x p/w thuisfysio kom ik er weer bovenop. In het voorjaar daag ik mezelf uit om weer naar winkels te gaan, én opnieuw de warme zomertemperaturen te verdragen, mét succes!
Lijst van alle bezochte artsen