Het VUMC belt: de operatie is overmorgen, ik barst in tranen uit

En toen kwam op ma. 8 juni het telefoontje waar ik maanden op had zitten wachten. Het VUMC belde: ‘Mw. Lippens, uw operatie staat voor overmorgen, woensdag 10 juni ingepland’.

Ik kwam ineens niet meer uit m’n woorden, ik barstte in tranen uit. ‘Moet ik u straks even terugbellen?’ zei ze lief. ‘Nee hoor’, zei ik snikkend, ‘vertel me maar hoe laat en waar ik er moet zijn’.‘Oh ja, ik moet vanmiddag nog een Corona test doen!’

Rustig blijven, rustig blijven

Het eerste wat ik deed was Jerry bellen. ‘Het is zover, ik word geopereerd, overmorgen!’ Jerry stond ook even perplex. ‘En oh ja, ik moet vanmiddag nog een Corona test doen in de teststraat bij het VU!’

‘Als een patiënt bij een blindedarmoperatie zijn rechtervoet verliest, moet je nóg bewijzen dat de arts een fout maakte.’
– John Beer, Engels literair essayist (Geb. 1926)

Jerry nam direct de rest van de week vrij en gelukkig bleek ik negatief op Corona. M’n tas stond al grotendeels gepakt (al in december), dus hoefde ik alleen nog maar mijn bureau op te ruimen en wat vrienden te informeren.

Toch wel wat nerveus

‘Het infuus en de ruggenprik gingen perfect’Op D-Day begon ik toch wel wat nerveus te worden, maar alles verliep op rolletjes. Ik had nog nooit een OK afdeling gezien, maar die van het VUMC vond ik net de Enterprise uit Star Trek. Alles leek zwart-wit, oneindig lange gangen, met schuifdeuren met dat geluidje uit de TV serie.
Bye bye, rechter onderbeen. Dank voor 50 jaar steun…

Ik voelde me veilig, en het OK team was ontzettend lief. Het infuus en ruggenprik gingen perfect, ik bleef kalm en alert. Zelfs het kapje over m’n gezicht vond ik prima.

Gillend wakker

Maar toen werd ik ineens hard gillend wakker. Ik voelde een zware intense pijn in de stomp, alsof iemand letterlijk m’n been eraf had gezaagd. Degene die bij me was stelde me gerust dat alles goed was gegaan.

Maar ik kon niet stoppen met gillen. Het bleek dat de ruggenprik naar m’n linkerbeen was ingedaald, en niet maar m’n rechter.

Verplaatsing van het slangetje

Pas toen de anesthesist de katheder van de ruggenprik een klein stukje verplaatste, zakte de pijn binnen een paar minuten naar een score 3. Ondertussen was ik hondsberoerd van de narcose. Ik heb vreselijk liggen braken en voelde me doodziek.

Jerry maakte zich vreselijk ongerust’Wat ik niet wist, was dat Jerry niet wist waar ik was. Inmiddels was het al laat in de avond, en nog was ik niet terug op de afdeling. Jerry maakte zich dus vreselijk ongerust. Maar van de afdeling hoorde hij dat ze nog met me bezig waren, maar dat alles goed is gegaan.

In het begin van de nacht werd ik naar mijn kamer op de afdeling gebracht, waarna 2 intensieve weken volgde.

Schrijf een reactie