Het gat waar ik steeds uit kruip, blijkt nóg dieper te zijn

Ieder mens op aarde zal 2020 beschrijving als het ‘Corona jaar’. Maar dit was voor ons niet de meest overheersende gebeurtenis. Dat was namelijk het uitstel van drie keer van de 1e amputatie. Met tussendoor wéér wachten, wéér niet weten waar ik aan toen ben, verlies van tijd en de uitzichtloosheid.

Gelukkig wist ik in de Corona tijd al dat ik geamputeerd zou worden. Maar het was net alsof er een sinister Hollywood scenario uit een la was getrokken, waarbij telkens een extra spannende cliffhanger aan vast werd geplakt.‘Ondanks het groene licht had ik het nog erg moeilijk’

De situaties waar ik mee moest dealen

Na de 3e keer uitstel van de operatie door de Coronashit, viel ik in een diep gat. Ondanks dat het groene licht er was, had ik nog steeds last van het dealen met:

  • De frustraties van het wachten en de verloren maanden in 2019 door o.a. Serné
  • De respectloze dubbele afwijzing van de God Heere Geertzen
  • De onverantwoorde (3e) afwijzing van Frölke
  • Alle verbale boksgevechten met de artsen vanaf 2015 (die bleven door m’n hoofd spoken)
  • De algehele Corona in de wereld, was/is dit wel echt?
  • Het verlies van mijn zus Wilma, ik kwam niet echt aan rouwen toe
  • De dagelijkse helse pijnen, wonden, gillende nachten, invaliditeit
  • Toch weer gevoelens dat ze me liever dood willen hebben.

Alsof alles iedere keer als een boemerang weer op me af kwam.

Artsen zien me nog liever doodgaan

Bij mij overheerste het gevoel dat artsen me liever zien doodgaan. Ze wisten niet wat ik had, en durfde geen risico te nemen om zichzelf in diskrediet te brengen. Hoe zat het ook alweer met de Eed van Hippocrates?

Mijn zelfvertrouwen, zelfwaardering, hoop en toekomstperspectief daalde als een baksteen de put in. En dat voelt niet fijn kan ik je zeggen. Ik voelde me steeds meer een hoofdrolspeler in een boek van Franz Kafka. Alsof alles één groot complot was.‘Door de hoge lijdensdruk zat ik op de rand van een burn-out’

‘Ik heb ook recht op een bed!’

Ik zat op het randje van een depressie. Mijn visualisaties, toekomstbeeld, vastberadenheid, overtuiging, alles begon te wankelen. Mijn psychiater zei vorig jaar dat ik door de ‘hoge lijdensdruk’ op de rand zat van een burn-out. Maar onlangs beaamde ze dat ik er inmiddels wel middenin zat.

‘Pas op voor de woede van een geduldig man.’
– John Dryden, Engels dichter en toneelschrijver (1631-1700)

Ze prijst me altijd voor m’n ongelooflijke mentale veerkracht en creativiteit om problemen op te lossen. Maar dat ik emotioneel lijd, staat als een paal boven water. Ik hield vast aan m’n visualisaties en Vision Book, maar makkelijk was het niet.

Mijn psych houdt me in de gaten

De Corona tijd was/is zeker voor artsen een onwerkelijke tijd. En dan ook nog dealen met een patiënt (ik) die roept ‘Ik heb toch ook recht op een bed!’. Gezegd omdat ik me opgejaagd voelde door de experts in de media, met opstandigheid als doel. Gelukkig begrepen ze dat, maar konden niets doen.‘Opgejaagd door de media met opstandigheid als doel’

Ondanks het diepe gat belde mijn psych me wekelijks trouw om te vragen hoe het ging. Ook als er geen bijzonder nieuws was, wilde ze toch even kwartiertje overleg. Ondertussen konden we niets anders doen dan wachten, en hopen dat het leven weer snel normaal zou worden.

Schrijf een reactie