Zoals je heb kunnen lezen in mijn vorige artikel, ben ik vanaf november vorig jaar flink gaan wandelen, wat ik tot half december heb kunnen volhouden. Ik liep gemiddeld 50-60 rondjes per dag, wat ongeveer zo’n 800-900 meter is. Dan wel met vasthouden aan beugels aan de muur, maar de tred en tempo was alsof ik weer normale benen had. Zo moe als ik daarvan was, zo blij was ik!

En toen ging het mis.

Avontuur bij de kaakchirurg

Afgelopen zomer ontdekte mijn tandarts bij toeval dat ik – klaarblijkelijk al jaren – twee wortelpuntontstekingen in mijn rechter onderkaak heb. Ik had er geen last van, maar haar advies was om beide kiezen te laten trekken, want een wortelkanaalbehandeling(en) had geen zin meer.

Dit alles dankzij mijn vorige tandarts, die 20 jaar geleden een wortelkanaalbehandeling had gedaan, waarbij een deel van zijn boortje was afgebroken. Dat brokje was ook duidelijk te zien op de foto, en bleek een tikkende tijdbom in m’n kaak. Advies: naar de kaakchirurg.

Idiote stoel

Na die afspraak 3 keer te hebben verzet, had ik dan eindelijk m’n moed verzameld: op maandag 15 december zat ik in de gladde, zéér oncomfortabele martelstoel. Ter plekke moest ik mijn protheses uit doen om te voorkomen dat ik eruit zou glijden, wat helemaal een eng gevoel was. Ook had ik totaal geen steun in m’n onderrug, dus ik lag daar in een zeer verkrampte houding, wat volgens mij voor iedere patient gold.

Nu is het sowieso niet comfortabel om bij een kaakchirurg te zijn, maar deze stoel was zo idioot hoekig gevormd zonder enige steun voor de onderbenen (recht naar beneden) met een absurd hoge zitting (kon niet lager), dat ze van mij alle kiezen van de ontwerper mogen trekken.

Tik – daar ging de kroon

De eerste kies vloog er meteen uit, maar bij de tweede had de chirurg veel moeite. Ineens hoorde ik hem ‘k..t’ zeggen, en ik dacht ‘Oh oh, dat is niet goed’. En inderdaad, door het gewroet met zijn tang brak de kroon van de tand ernaast af. Toen hij klaar was gaf hij die kroon mee, met het advies om die bij de tandarts er weer op te laten zetten.

Scheermes onder m’n tong

Maar toen die middag de verdoving uitwerkte, voelde ik een scherpe pijn onder mijn tong. Dit bleek het restant te zijn van de afgebroken tand, waarvan de punt zo scherp was dat dit letterlijk een blaar veroorzaakte aan de onderkant van mijn tong. Eten en drinken en zelfs slikken deed ontzettend veel pijn, náást de na-pijn die ik had van de twee gapende gaten in m’n onderkaak.

Gelukkig kon ik de volgende dag terecht bij de tandarts die de scherpe punt kon afslijpen, maar de kroon zou nu nooit meer passen en stond mij nog een extra afspraak te wachten (en rekening) voor een nieuwe kroon. Die middag stortte ik in; het gedoe en de stress was allemaal onverwachts en kon ik niet trekken.

Toch naar Doorn

Maar omdat ik op woensdag een afspraak had bij Niels in Doorn, en ik die wel wilde laten doorgaan, zijn we toch gegaan. Maar daar ging het ook mis.

Om eerlijk te zijn had de kaakchirurg assistente me wel gewaarschuwd (‘Houd u er rekening mee dat de na-pijn de 3e dag het ergste is!’), maar ik dacht dat dat wel mee zou vallen. Nou niet dus. In Doorn ging ik bijna tegen de vlakte. Toen de loopbrug (en niet ik) ineens alle kanten op zwalkte had ik geen andere keuze dan doodziek naar huis te gaan.

Iedere centimeter geeft een pijnscheut

Thuisgekomen ging het helemaal mis. Door alle stress, martelstoel, napijn, blaar onder m’n tong, extra reizen, en ook de emoties dat ik nu 3 kiezen kwijt was, schoot m’n onderrug volledig in de kramp. Bij iedere centimeter die ik bewoog kwam een pijnscheut. Erg onhandig als je alle transfers op je billen moet doen.

Ondanks dat ik allerlei oefeningen deed, doen, in beweging probeerde te blijven en pijnstillers innam, was de verkramping zo heftig dat ik bijna niets meer kon. Iedere centimeter bewegen gaf een enorme pijnscheut, waar ik iedere keer wel doorheen moest om naar de wc te gaan. Zelfs bij het aan- of oppakken van spullen, dus bij het uitreiken van m’n armen kwam er een pijnscheut.

Daarbij kwam ook nog dat ik van de één op de andere dag was gestopt met het intensief lopen, wat ook verkramping blijkt te geven. En aangezien bij het lopen op protheses de rugspieren extra hard moeten werken, lijkt dat ook één van de oorzaken.

Kerstavond? Fysio!

Toen de situatie onhoudbaar werd heb ik m’n fysio gebeld, die godzijdank op kerstavond nog kon langskomen. Vanaf dat moment heb ik voor 3 maanden lang 3 keer per week 2 fysio’s aan huis gehad. Pas na enkele weken kwam de boel los.

Mijn intentie was om deze winterperiode te gebruiken om veel te gaan lopen, conditie en kracht op te bouwen, en letterlijk kilometers te maken. Tot heden is dat nog niet echt gelukt, want medio april word ik nog steeds regelmatig belemmerd door rug- en inmiddels ook rechter heuppijn.

En alles getriggerd door de kaakchirurg. Ik had niet verwacht dat ik het zó voor m’n kiezen zou krijgen.