Mijn breuk met Reade was een verstandige beslissing

Ik heb getwijfeld of ik dit zou publiceren, maar ik doe het toch. Ik kan het niet mooier maken dan het is; 2021 was een klote jaar. Op 5 januari 2021 ben ik bij Reade gestart, en het hele jaar is – op 2 (vals) positieve momenten – één groot drama geweest. Mijn conclusie is dat Reade een volledig jaar verkloot heeft.

Reade staat voor mij gelijk aan bureaucratie-gekwijl. Eigenlijk hanteren ze een ‘ziekenfondsbrilletjesaanpak’ voor de standaard patiënt. Maar owee als je oren scheef staan, dan hebben ze niets te bieden.

One Size Fits All

Ze zijn klaarblijkelijk zo verbonden met hun leverancier, dat andere materialen niet mogelijk zijn. Het is dat ze gipsafdrukken maakten, anders zou ik het een ‘one size fits all’ mentaliteit noemen.

Daarbij – en dat is nog het ergste – heeft alles zó vreselijk lang geduurd, dat is in mijn situatie onverantwoord geweest. Weer een week wachten, dat werden weken, daarna een maand, en toen maanden kwijt. Kostbare tijd glipte voelbaar door m’n vingers weg.

Voor mij is het duidelijk dat Reade niet kan en wil omgaan met patiënten die niet binnen de kaders passen.

Rijbewijs

Er zijn ook dingen tegen me gezegd waar m’n oren nog van klapperen. Bijvoorbeeld bij de aanmelding voor mijn rijbewijscertificaat: ‘Yolanda, ik ga je aanmelden bij de rijschool, maar hou er wel rekening mee dat je kan zakken’. Hoe demotiverend kan je zijn?

Of toen dat moment dat het duidelijk was dat de 2e set (vacuüm) protheses voor geen meter werkte, zeiden ze ijskoud ‘De zorgverzekering gaat wellicht niet akkoord met een volgende set, en zij vinden dat je toch al een rolstoel hebt, dus tsja, dan houdt het voor ons een beetje op’. Het zal je maar gezegd worden na 2 pogingen! En het is trouwens nog een leugen ook.

Of toen dat moment dat ik mijn knieën niet kon buigen met die vacuüm protheses. Na eerste te horen ‘dat het anderen wel lukt’, beaamden enkele uit het team later dat meerdere cliënten daar over klaagden. Ah, dus het lag niet aan mij?!

Moeilijk-moeilijk-moeilijk

Ik ben geen standaard patiënt (wie wel?), maar daardoor was het allemaal moeilijk-moeilijk-moeilijk. En ze moesten alsmaar overleggen-overleggen-overleggen. Waarover? Ik wilde gewoon weer lopen!

Uiteindelijk na 3 soorten liners en 2 setten protheses (eigenlijk ook 3) lukt het nog steeds niet. Medische kostbare tijd is verloren gegaan, wat ik al vanaf het begin heb aangegeven. ‘Hallo team, het is 5 voor 12, medisch kan ik niet langer wachten!’ Met uiteindelijk een woedeaanval in juni. Ik voelde me tot het uiterste gedreven!

Ik voelde me bij Reade heel erg patiënt, klein gehouden, vastgebonden en betutteld. Het was wéér een strijd, ik moest wéér boksen en dealen met het gezemel en ambtenarij-gedraai. Dat had ik nou net achter me gelaten met al die verschrikkelijke artsen! Uiteindelijk gaf Reade mij in december 2021 helemaal geen perspectief meer.

1 januari 2022 – (Opnieuw) een nieuw start!

Precies een jaar later, op 1 januari 2022 was ik het protocollen-gehijg zó zat! Dit moet NU anders! Ik heb een belangrijke beslissing gemaakt: Ik heb me aangemeld bij Frank Jol in Amsterdam. En dat was een hele wijze zet.

Het was niet makkelijk om opnieuw te beginnen met een behandelteam, zeker niet met mijn negatieve ervaringen en slechte fysieke toestand. Maar ik moet wel, tenminste, als ik ooit weer wilde gaan lopen.

En dat gaat geheid lukken bij Frank en zijn team.

5 gedachten over “Mijn breuk met Reade was een verstandige beslissing”

  1. Volgens mij kan je niet beter zitten dan daar! Ik heb er al zoveel positieve berichten over gehoord! Hoop dat het goed met je gaat en dat je stappen maakt.
    Heel veel succes!!!

    Beantwoorden

Schrijf een reactie