Ik ben ziek, uitgeput, beroerd, kapot en opgebrand

Na mijn bericht van afgelopen maart was de verwachting dat ik vrij snel een update zou schrijven over hoe goed ik al kon lopen. Maar helaas gebeurde dat niet.

In principe is mijn uitgangspunt om voornamelijk positief nieuws te schrijven over mijn revalidatie, zeker nu dat ik fantastische protheses heb. Maar gezien de belangstelling en lieve vragen van mijn vrienden (‘Kan je alweer lopen? Spreken we wat af?), ontkom ik er niet aan om na 5 maanden de realiteit te publiceren.

Het slechte nieuws is dat ik de afgelopen maanden (nog meer) uitgeput, ziek, kapot, opgebrand, beroerd, futloos, ofwel volledig burned out ben. Hoe is dat zo gekomen c.q. verergerd? Een overzicht.

De griep

Twee dagen nadat ik mijn protheses (mét voeten!) van Niels had gekregen, kreeg ik de griep. Een flinke, en vermoedelijk Covid. Hier ben ik 2 maanden mee zoet geweest, waarvan ik in de eerste maand nergens toe in staat was. Toen ik wat opknapte, ben ik voorzichtig wat gaan lopen op de loopbrug, maar bleef mondjesmaat.

De BPPD

Eind april kreeg ik, vermoedelijk door de griep, BPPD, ofwel Benigne Paroxismale Positie Duizeligheid. Een duizeligheid die optreedt als je je hoofd draait en/of positie veranderd. Hier ben ik al vanaf m’n jeugd mee bekend, maar het blijft een hele nare ervaring. Het is gelukkig onschuldig en redelijk snel op te lossen met fysio-oefeningen, wat ik ook heb gedaan, maar al met al heeft het me wel enkele weken belemmerd in mijn dagelijkse dingen.

De psychologen

Voor de 2e keer in korte tijd (totaal 3 keer) ben ik afgewezen door een psychologenpraktijk omdat ik geen psychiatrische aandoening heb. Ondanks dat ik serieuze traumatische klachten heb, kunnen ze geen label op mijn plakken. Op zich is dat goed nieuws, maar ondertussen krijg ik geen hulp. Daarbij moet mijn psychiater (VUMC) mijn dossier binnenkort ook sluiten wegens financiële redenen. Lang leve de macht van de zorgverzekeraars. Kortom, ik moet het zelf maar uitzoeken.

De hittegolf

Begin juni kreeg ik van Niels mijn 2e set protheses, maar nu een pensysteem. Wat een opluchting! Maar de vreugde was van korte duur; 2 dagen later brak de hittegolf in Nederland los en was ik, ondanks de airco’s, bedwelmd door de warmte. Het is wel zo dat ik mezelf bewust begon te trainen om weer aan hogere temperaturen te wennen. So far mislukt. Hopelijk komt er snel nog een hittegolf.

De schildklier

Een gevolg van de warmte, en toch ook wat rondjes op m’n ligfiets (in de woonkamer), leek m’n schildklier als een tierelier los te gaan. Dus heb ik de medicatie verlaagd. Echter was ik iets te enthousiast, en kreeg ik (heb ik) allerlei vervelende klachten omdat ik nu weer te weinig neem. Uithuilen bij de internist. Lesje geleerd.

De supplementen

Gelukkig ben ik al jaren van m’n supplementen ‘verslaving’ af, maar ik blijf het een serieuze optie vinden – alles beter dan die chemische troep. Maar wie kon mijn vertellen dat ik zo ziek kon worden van:

In plaats dat ik er juist beter van werd, werd ik zieker. En dat bovenop de oorspronkelijke klacht. Hoe verzin je het. De strategie voor nu is om niet meer te experimenteren, en gewoon maar te dealen met bepaalde klachten.

De inspanningsintolerantie

Het is een feit dat ik door al die jaren van pijn en vechten om geamputeerd te worden, en aansluitend 2 jaar ellende bij de revalidatiecentra waarmee kostbare tijd verloren is gegaan, kolossale fysieke klappen heb gehad. Met als gevolg dat mijn lichaam in een ‘overlevingsstand’ is gegaan, en zich bij iedere inspanning (= stress) verweerd met een echte ontstekingsreactie. Net zoals je verkouden of griep krijgt, word ik ziek van inspanning, wat 2 dagen kan aanhouden.

Niet alleen superingewikkeld, maar ook zeer demotiverend. Mijn mantra ‘bewegen heelt’ hou ik vol, dus ik moet er toch doorheen. Het is afwachten wanneer het tij gaat keren.

De onverwachte paniekaanval

En als klap op de vuurpijl kreeg ik half juli een paniekaanval. Dat had ik jaren niet meer gehad (daarvoor nooit). Ik voelde hem al aankomen – op een ochtend liep ik volledig vast met de aanpak. Ik voelde me volledig geïsoleerd en kansloos, ‘alles werkt tegen mij’. Gelukkig reikte ik direct uit naar hulp, ook met dank aan mijn lieve buurvrouwvriendin. Maar de schrik zit er goed in.

Om al deze redenen heb ik tot mijn grote verdriet en frustratie alle warme en lieve belangstelling van vrienden moeten afhouden. Sorry, ik kan op dit moment niets verdragen.

De afgelopen weken heb ik weer regelmatig gesprekken gehad met mijn huisarts en internist. Wat kan nog onderzocht worden? Aan welke medicatie kan nog (voorzichtig) gesleuteld worden? Inmiddels ligt er een plan klaar wat ik stapsgewijs (nee, nog niet met mijn voeten) ga doorvoeren.

Al met al de afgelopen jaren…

En laten we niet vergeten dat ik sinds 2018 al in zeer slechte conditie verkeer. Vlak voor de 2 operaties stond ik al 3-0 achter, en de operaties zelf waren ook al enorm zwaar. Het geklungel en gezeur in het 1e revalidatiejaar bij Reade, de schandalige verbouwingen, en aansluitend het dramajaar bij Frank Jol; het is me allemaal niet in m’n koude kleren gaan zitten. Door al dat gekloot en gefaal van anderen heb ik niet echt de kans gehad om weer te gaan lopen en fit te worden.

De positieve dingen

Maar ik zou geen Yolanda Lippens heten als ik tegenover al die shit niet de positieve gebeurtenissen zou noemen.

Een ‘wave’

Ik ’troost’ me dat het leven nog véél triester en uitzichtlozer kan zijn. Al met al ben ik dankbaar dat ik überhaupt nog leef, en een ongelooflijke steun krijg van mijn held Jerry. Dat mijn vrienden me niet in de steek laten is een wonder; de laatste tijd ben ik vaak in een pestbui en niet echt toegankelijk.

Maar ik zit niet stil. Ik ben met enkele dingen bezig die een positief keerpunt moeten gaan worden. Hopelijk komt er snel een opwaartse spiraal, een ‘wave’ die me oplift waar ik op kan inhaken. Want doorzetten kan ik heel goed, alleen moet de boel wél een beetje meewerken.