De protheses zijn een drama, ik ben woedend!

Hoe blij was ik met de vacuüm protheses die ik in april heb gekregen. Maar het is helaas uitgelopen op een groot drama.

Mijn grootste probleem was dat ik mijn knieën niet kon buigen en daardoor m’n voeten niet onder m’n kont kreeg. Want dat doe je toch als je gaat staan? Waarom lukt het niet? Omdat de
1: liners (in de kokers) en
2: de sleeves (over de kokers) zó verschrikkelijk strak zaten dat ik ze nauwelijks kon bewegen.

Wat ik ook deed, ik kwam niet verder met buigen en m’n hakken stonden dan wel op de grond, maar ver van me af. (Zeg, beste lezer: zou jij kunnen opstaan met je hakken ver vooruit stekend? Ik hoor het graag van je.)

Flippende zitting

Opstaan lukte wel met de sta-tafel én een verhoogde fysiobank, waar ik mezelf nog net zittend op het randje kon opduwen om te staan. Dat lukte daar 3-4 keer en ging goed.

Maar thuis ging het mis. Ik heb geen fysiobank, maar wel een elektrische rolstoel die omhoog kan, alleen niet zó hoog. En daarbij zit de zitting los waardoor die flipte als ik op de rand ging zitten. Gevaarlijk dus.

De eerste weken heb ik écht m’n best gedaan om thuis toch te kunnen staan. Maar de zitting van de stoel was zo onbetrouwbaar, dat ik het niet aandurfde om in m’n eentje op te staan.

Katoenen sleeves

Iedere keer heb ik het aangegeven bij het team dat ik het niet kon, maar er was weinig flexibiliteit. Inmiddels ging kostbare tijd verloren door hun interne overleggen, en zo waren we weer weken verder.

Toen het aanbod kwam dat de sleeves dunner gemaakt konden worden, begon het licht in de tunnel weer te schijnen. Op naar de prothesemaker (half juni alweer). Hij had de rubberen sleeves veranderd in stretch katoenen. Dus ik had hoge verwachtingen.

En toen ontplofte ik!

Bij het aandoen voelde ik het meteen; die katoenen zitten nóg strakker! En m’n knieën voelen nóg stijver! Maar ik laat me niet kennen, ik ga gewoon staan. Maar toen ik op de fysiobank zat en ik mijn ‘opstaan zwaai’ wilde maken, viel ik weer terug op de bank.

Ik ontplofte. Letterlijk en figuurlijk. Ik had mezelf niet meer onder controle – en dat gebeurt me zelden of nooit. Ik begon rauw te vloeken (waar haalde ik het vandaan?), rukt de protheses van m’n benen en smeet ze één voor één naar de hoeken van de kamer. Eentje raakte het scheenbeen van de fysio, de ander een stoel. Met brullende tranen mepte ik een handdoek helemaal aan gort op de fysiobank. Ik voelde me net de Hulk. En toen zakte ik uitgeput in elkaar.

‘Die zag ik al aankomen….’

Na een kleine minuut ze de fysio ‘zo, die zag ik al aankomen’. Ik dacht ‘Dat had je kunnen voorkomen, trut!’ Maar ik kon geen scheldwoord meer uitpersen.

Na gekalmeerd te zijn heb ik uiteraard mijn excuus gemaakt. Maar het was duidelijk dat er iets moest gebeuren, want dit ging zo niet langer. En dat beamde ze ook.

Weken, maanden gingen weer voorbij…

Intern moest er natuurlijk weer van alles overlegd worden. ‘Mw. Lippens past niet in ons standaard protocol en beleidsplan, wat moeten we daar nou mee?’

Uiteindelijk, na 5 maanden geleuter en door dit conflict bijna-afscheid, heeft het 5 maanden (!) geduurd voordat ze met andere protheses kwamen. Mijn voorstel (lees: duidelijke wens) was dat ik dit keer van tevoren kon meedenken met de keuze voor de liners, en dat was ook zo gepland met de leverancier.

Dat gesprek is er inderdaad geweest, maar er kwamen geen voorbeelden aan te pas. Nee, zij wisten het beter en kozen (weer) voor mij, in plaats dat ik liners kon uitproberen) zoals de leverancier mij 1-op-1 had toegezegd. I was not amused.

Na 5 maanden wachten, weer prut protheses

En toen was het zo ver: half december kreeg ik de ring-protheses. Ik kon er voorlopig niet op staan, dat wist ik. Maar mijn doel was om thuis te gaan fietsen om zo verder conditie op te bouwen. En dat lopen kwam dan wel. Bizar eigenlijk.

Dus thuis aan de slag met de fysio. En drie keer raden: de ringen deden zo’n pijn aan m’n stompen dat ik er niet mee kon fietsen. Uit boosheid heb ik de ringen afgedaan (nee, niet gesmeten) en ben ‘in godsnaam dan maar’ met m’n liner de koker ingegaan. En toen lukte het wel zonder pijn. Voorlopig kan ik de fietsslag maken, het gaat wel houterig, maar het gáát.

Nu nog de rest.

Mijn excuus als dit artikel hard overkomt. Maar na verloren kostbare tijd waarbij veel medische zaken spelen die alleen maar slechter werden waar ze van af wisten, kan ik niet anders dan een hard oordeel hebben.

Schrijf een reactie