Een keiharde klap op m’n voortanden op de rand van m’n bed

Terugkijkend op het jaar 2021 is die voor ons niet zo goed begonnen. Überhaupt was het geen fijn jaar, maar daar in een volgend bericht meer over.

Op 6 januari 2021 ben ik tijdens het uitvoeren van een fysio-oefening, frontaal met m’n boventanden keihard op de metalen rand van mijn bed geklapt. How come?

Ik heb hier nog niet eerder over geschreven, omdat ik dacht dat het wel zou loslopen. Maar nu we een jaar verder zijn, en het toch wel een hardnekkig probleem is voor mijn herstel, is het wel relevant voor mijn verhaal.

Nieuwe oefening

De oefening op handen en knieën

De Revalidatiearts van Reade had een leuke oefening voorgesteld: steunend op mijn handen en knieën een rugoefening doen. Dit kon alleen op bed, want ik kom nog niet van de grond.

Maar eerst is dit belangrijk om te weten: ik heb vanaf m’n 1e operatie een verlengd bed (2.20m). Dit is een kunststof rek aan het voeteneind waar een extra deel matras (‘broodje’) op rust. Die stamt nog uit de tijd dat ik m’n eigen lange stelten had (1.81m) en extra ruimte voor m’n pijnlijke voeten nodig had.

Wat een klap

Enthousiast startte ik, mijn fysio stond klaar, ik nam mijn positie in op bed. Op zich ging dit goed, want ik ben rete lenig.

Afijn, tijdens de oefening leunde ik dus met mijn handen op dat verlengde stuk. Maar omdat ik met de helft van m’n gewicht nu daarop rustte, klapt het rekt uit m’n bed. Ik stortte dus letterlijk ter aarde, maar de metalen ombouw van het bed hield m’n val tegen – met m’n voortanden.

Goed fout

Ik begon vreselijk te gillen, want ik wist direct dat het goed fout was. De dreun denderde door m’n hele hoofd. Ik voelde direct dat m’n voortanden naar binnen waren geklapt, en van m’n hoektand een stuk was afgebroken. En er was bloed. Héél veel bloed.

M’n fysio stond compleet wit weggetrokken vastgenageld aan de grond. Gelukkig was Jerry thuis die direct 112 belde. Binnen 5 minuten was de ambulance er die me naar het ziekenhuis bracht.

Geen grote schade, toch?

In het ziekenhuis deden ze enkele testjes die goed gingen, dus er was geen sprake van een kaakfractuur. Maar omdat de wortels van m’n voortanden al die tijd openlagen, moest ik wel met spoed naar de tandarts.

Gelukkig was mijn eigen tandarts nog open. Zij heeft m’n voortanden weer rechtgetrokken en een tijdelijke spalk aangelegd. Zie foto boven. Eind goed al goed? Nou nee.

Aanhoudende pijn

Na 6 weken werd de spalk verwijderd. Maar m’n voortanden bleven flink pijnlijk, vooral bij druk. Er bleek toch een dubbele wortelkanaalontsteking te zitten. In mei onderging ik een dubbele wortelkanaalbehandeling (1,5 uur in de tandartsstoel). Het kon wel een jaar duren voordat de pijn weg zou trekken.

De pijn werd rond oktober iets minder, zo’n 30%. Maar ook niet altijd. Een röntgenfoto toonde dat de ontstekingen wel minder waren, dus dat was een goed teken. Maar de pijn is nog te veel t.a.v. de genezing.

Alle opties zijn diverse keren besproken, maar omdat ze niet goed weten wat er binnen m’n kaak aan de hand is, wordt er half januari 2022 een 3D-scan gemaakt.

Sowieso veel in de tandartsstoel

2015 – Op cruiseschip Oasis of the Seas

Door de troep van de medicatie, vooral de Venlafaxine, heb ik veel meer problemen met m’n gebit gekregen dan ooit. Het afgelopen jaar zijn er, naast enkele vullingen, maar liefst vier (4!) kiezen getrokken. Gelukkig onzichtbaar, maar het voelt toch als een gat.

Tenminste, als ik naar de tandarts kon, want ik heb diverse keren moeten afzeggen en verschuiven omdat ik me te ziek voelde.

Hollywood smile terug

Ik weet nog niet wat het plan gaat worden na de 3D-scan, maar ik wil in ieder geval m’n Hollywood smile weer terug. Daarvoor zal ik nog diverse keren in de o-zo comfortabele tandartsstoel moeten zitten.

Gelukkig zijn er genoeg opties, maar één ding is een feit: mijn van nature Hollywood smile ben ik voor altijd kwijt.

Wordt vervolgd.

2 gedachten over “Een keiharde klap op m’n voortanden op de rand van m’n bed”

  1. Jeetje hoeveel pech kan een mens hebben! Ik lees al een hele tijd met je mee (via het oude forum van korter maar krachtig)
    Heel veel respect hoe je je erdoor hebt geslagen al die tijd en hoe je het nu doet. Ikzelf heb therapie resistente chronische pijn na een eenvoudige kijkoperatie van mijn knie overgehouden, waar ze geen raad mee weten aan mijn rechterknie tot aan mijn tenen. Eindelijk heb ik nu, na jaren bikkelen, groen licht voor een amputatie. Ik blijf je volgen en hoop dat er nu voor jou eindelijk eens wat zorgelozere tijden gaan aanbreken. Ik wens jullie het allerbeste voor 2022
    Liefs Tamaar

    Beantwoorden

Schrijf een reactie