Quarantaine stress? Ik leef al 5 jaar in een bubbel!

Tijdens de Corona periode zag ik regelmatig mensen in het nieuws klagen dat ze in quarantaine moesten. Ja, ik kan me wel voorstellen dat als je leven ineens tot stilstand wordt gebracht, dat dat frustraties geeft. En zeker als dat een grove inbreuk is op je grondrecht, maar dat is een ander onderwerp.

Mijn warme kring klaagde overigens nooit tegen mij over hun quarantaine of levensbeperkingen. Ze zeggen altijd dat wat ik doormaak vele malen erger is dan die absurde maatregelen van de overheid. Waardoor ik me weer bezwaard voel, want iedereen heeft zo z’n eigen referentiekader.

Maar opgelegd is of niet, ik weet al sinds 2017 niet beter dan leven in een quarantaine bubbel.

Mijn wereld werd steeds kleiner

Want sinds 2017 werd mijn wereld steeds kleiner en uiteindelijk een bubbel. Rijden in mijn Hyundai was onmogelijk geworden omdat de zon de auto te heet maakte, zoals ik schreef in dit artikel.

Door mijn stamboomonderzoek (zie yory.nl) werd mijn wereld aan de ene kant groter omdat ik nieuwe vrienden en familie leerde kennen. Maar aan de andere kant moest ik alle lunches, uit-etentjes en motorritjes uitstellen tot ik weer buiten kon zijn en überhaupt kon lopen.

De laatste keer dat ik in een ben supermarkt geweest? Dat was vlak voor de lente van 2017. Toen ging ik na de neurotherapie nog even na de Jumbo. Maar bij de kassa voelde ik de hittepijn alweer opkomen waarna ik thuis direct weer moest blussen.

Uit het raam staren

Vanuit ons kantoor kijken we uit op andere huizen en een parkeerplaats. Ik wist precies hoe laat buurman 1 thuiskwam en wanneer buurvrouw 2 de deur uitging. En als er een nieuwe auto stond wist ik direct bij wie die hoorde. Ik had m’n eigen juicekanaal kunnen starten, want de parkeerplaats was het podium voor gesprekken en conflicten (dan zijn de kinderen er niet bij).

Maar ik keek niet alleen naar beneden, ik zag ook allerlei indrukwekkende wolkenpartijen, dreigende regenfronten en donderbuien aankomen. Natuurlijk meteen gecheckt op buienradar, stel je voor dat dat niet klopt. Voor de regenbogen zat ik altijd eerste rij, maar ze hebben op dat moment weinig voorspoed gebracht. Misschien komt dat nog.

Dromen van lopen

Wat me tijdens dat naar buiten staren ontzettend heeft geholpen, was de voeten van lopende mensen voelen. Gympen, laarzen, (lage) hakken, fletjes, sandalen, teenslippers, ik ken ze allemaal. Zodra ik iemand zag lopen, kroop ik met mijn gedachten in zijn voeten en voelde hoe dat ook alweer voelde. Ik deed de stappen na: links, rechts, links, rechts, waarna ik wegdroomde….

De andere kant van de medaille was het verdriet omdat de wereld letterlijk als een film aan mij voorbij ging. Ik kon mijn huis niet uit, maar zag buiten het leven in vol ornaat langskomen, zoals ik dat van vroeger ook kende. Ooit zou ik daar weer aan gaan deelnemen, maar wanneer?

De gevolgen van leven in een bubbel

Na die jaren in de bubbel te leven, merk ik dat er flink wat consequenties zijn. Ik leef geïsoleerd van geluiden, beelden, prikkels en reuring. Overdag heb ik zachtjes de radio aanstaan, maar verder is het stil en rustig. Op zich relaxt, maar de overgang naar buiten en onder de mensen zijn valt me zwaar.

Zelfs een telefoongesprek vind ik soms al te belastend, ook al is het een gezellig kletspraatje. Dit heeft ook alles te maken met mijn bijnieren, en dit heeft weer te maken met de balans van draagkracht en draaglast.

Als ik straks weer kan lopen, zal ik voorzichtig weer moeten wennen aan de buitenwereld. (Bewegende) mensen om mij heen, dagelijkse geluiden hard en zacht, de open lucht, zon, wind en licht, en alle andere prikkels.

Alhoewel ik nooit heb genoten van een bar- of restaurantbezoek, bioscoop of drukke winkels, zal ik dit proces langzaam moeten opbouwen tot een normaal niveau. Iets waar ik nooit bij heb stilgestaan, maar waar ik nu mee word geconfronteerd.

Blijven visualiseren

Die 5 jaar achter de glazen tralies zijn doordrenkt met wanhoopsperiodes, maar ook met vreugdemomenten als ik weer een nieuwe therapie had gevonden. Waarna weer een diepe val volgde omdat de therapie zinloos bleek te zijn.

Door te blijven visualiseren van het lopen, de supermarkt, en ja zelfs autorijden, heb ik me staande kunnen houden in mijn bubbel. Nu nog écht gaan staan, zodat ik de bubbel met eindelijk van me kan wegblazen.

Schrijf een reactie