Mijn zus Wilma overlijdt aan een maagbloeding. Wat maakt ze me nou?!

Na veel opnames in klinieken en ziekenhuizen, bleef mijn zus genadeloos onderdrukt worden door haar ziekte. De ‘behandelingen’ en gesprekken in de klinieken verliepen niet vlekkeloos. Wilma werd niet gezien zoals zij was, waardoor ze niet de hulp kreeg die ze nodig had.

Klacht naar Geschillencommissie

Dit gaf veel verdriet, boze gesprekken en frustratie. Toch beloof ik haar altijd te steunen, wat ook is gebeurd. Helaas maakte de kliniek ook nog eens ernstige onvergeeflijke fouten.‘Handjes boven het hoofd’

Hiervoor heb ik een officiële klacht ingediend, ondersteund met véél papierwerk en bewijsvoering. Maar de Geschillencommissie keurde onze klacht af. Zou het iets te doen hebben met ‘handjes boven het hoofd houden’?

Maart 2018, opgeblazen voet

Veel telefonisch contact

Mijn voeten werden een steeds grotere belemmering om vaker bij Wilma langs te gaan. Rond eind 2017 – 2018 werd dat nog moeilijker door mijn wonden.

Wilma was gelukkig handig met de Whatsapp, dus ik stuurde haar foto’s van niet alleen m’n voeten, maar ook van leuke dingen. We hebben niet alleen maar gejankt, we hebben ook ontzettend veel gelachen.

Machteloosheid en veel verdriet

We hadden bijna dagelijks telefonisch contact. Ik kon niet even naar haar huis gaan om te helpen, kletsen of gezellig samen op pad gaan. Dat voelde zo machteloos.

Wilma en haar man kwamen wel een paar keer naar ons toe. Maar omdat

  • ik (toen nog) geen honden in huis wilde,
  • zij de honden niet zo lang alleen wilde laten,
  • zij steeds de tuin in moesten om te roken,
  • dus moest het buiten droog zijn,
  • het bij ons binnen altijd erg koud was voor haar, en
  • zij niet wilde drinken voor het rijden, waren die keren ook een uitzondering.

‘Ik moét naar haar toe’

Haar thuissituatie werd steeds uitzichtlozer. In maart 2018 maakte ze een belangrijke en dappere beslissing. Ze wilde zich permanent laten opnemen in het verpleegtehuis in Bilthoven. Daar had ze al eens gezeten, wat haar goed was bevallen. Dit bleek haar enige redding voor de toekomst. Ze koos eindelijk voor zichzelf.

‘Een meisje is een engel`. Wie dit het eerst ontdekte heeft nooit zusters gehad.
– Multatuli, Nederlands auteur, geboren Edward Douwes Dekker (1820-1887)

In diezelfde maand gaf de Venlafaxine een lichte verbetering in mijn voeten, en maakte we eindelijk een afspraak. Ik had al steeds zo’n gevoel ‘ik moet naar haar toe‘. Maar toch moest ik die afspraak weer uitstellen omdat het ineens warmer weer zou worden. Niet wetende dat….

En toen werd de angst waarheid

In de nacht van 12 op 13 juni 2018, kwam om 00:30 het zo lang gevreesde telefoontje van m’n zwager. Wilma werd gereanimeerd en het zag er niet goed uit. We stapten direct in de auto, maar toen we bij haar thuis aankwamen, wisten we al dat ze was overleden.”Toen kwam het zo lang gevreesde telefoontje’

Van haar crematie heb ik fantastische herinnering gemaakt. Met een foto-show, ballonnen oplaten, vrolijke (Wilma) muziek en een zaal vol mensen hebben we afscheid van haar genomen.

Geen familie meer

‘Ze zijn iedere dag bij me’De verhuizing naar Bilthoven en de start van haar nieuwe leven, heeft ze niet gered. Ik moest afscheid nemen van m’n grote, lieve en gekke zus. Ik heb nu geen familie meer, en blijf alleen over. En toch weet ik dat mijn vader, moeder en zus iedere dag bij me zijn.

Lees hier het artikel wat ik over haar heb geschreven, inclusief mijn speech en afscheidsvideo.

Tijdens het oplaten van de 59 ballonnen op de uitvaart van mijn zus Wilma op 21 juni 2018, zijn mijn pijnlijke voeten en overgewicht al duidelijk te zien.

Schrijf een reactie