De paniek slaat flink toe: het lijstje met therapie opties is leeg

Door de tijd heen heb ik een fikse lijst verzameld met behandelingen voor mijn klachten. Zodra ik alternatieve of reguliere therapieën tegenkwam, schreef ik dit direct op., waarna ik mijn huiswerk ging doen.

Iedere therapeut, praktijk of alternatieve arts heeft voor zijn behandeling of denkwijze altijd een rijtje met aandoeningen klaar, waar zijn werkwijze goed voor werkt.‘Mijn klachten stonden niet in het algemene rijtje’

Vertrouwen werd steeds minder

Maar ja, omdat ik niet precies weet wat mij mankeert, staan mijn klachten er niet bij. Behalve dan ‘chronische pijn’. Omdat veel behandelingen al gefaald hadden, was mijn vertrouwen ook aan het weg ebben.

‘De teleurstelling werd steeds groter’Daarbij kon ik steeds minder behandelingen vinden wat voor mij zou kunnen gaan werken. Bij iedere nieuwe therapie moest ik weer het vertrouwen opbouwen en er in geloven. Dat ging in principe wel, omdat ik positief ben er zo graag in wilde geloven.

Maar de teleurstelling dat het weer faalde, werd iedere keer steeds groter en viel me zwaarder. Met alle goede bedoelingen die therapeuten hebben… toch knaagt het. Maar dat is een andere discussie.

Paniek, wat nu, hoe verder?

Ik ben altijd iemand van plan B, C, D, E. Maar zelfs toen ik tot plan K had geprobeerd en dat óók faalde, voelde ik me echt zwaar *UT.

‘De eenvoudigste manier om een leegte te vullen: er een oorlog in ontketenen.’
– Karel Boullart, Vlaams estheticus en aforist (1943-)

Godzijdank was/ben ik niet suïcidaal; er zijn mensen voor minder van een flat afgesprongen. Maar zo doorleven was voor mij absoluut geen optie – dat was een feit. Amputatie kwam in me op. Toevallig ken ik enkele mensen met een prothese die er alles mee kunnen.

Kwaliteit van leven

Kwaliteit van leven staat bij mij hoog in het vaandel, maar ondertussen had ik nog niets bereikt om dat te waarborgen. Ook niet voor Jerry‘s leven, en dat knaagde ook aan mij.

Zou amputatie dan toch een oplossing zijn? Of zou er toch nog een geheime, verborgen, onbekende therapie zijn, die mijn leven terug kan geven? Ik ben vastberaden, het zál me lukken. Tussendoor worstel ik me door de paniekaanvallen, huilbuien en wanhoopsgevoelens heen.‘Het zál me lukken’

Weet je, ik ben een gewenst en een gepland kind. Mijn ouders hebben mij met zoveel liefde op deze wereld gezet, en ook zo opgevoed. Ik mag hun wens toch niet verkloten? Het zál me lukken om weer een gelukkige vrouw te worden. Zoals niet alleen ik en Jerry, maar ook mijn ouders zouden willen.

Januari 2019 – midden in de winter moet ik mijn hiel koelen met een icepack.

Schrijf een reactie