Revalidatietraject Amsterdam faalt helaas door de warmte

Omdat ik mezelf voelde wegzakken in conditie, krijg ik op advies van de GGZ psychologe een verwijzing voor een revalidatietraject. Ze had goede verhalen gehoord over een kliniek in Amsterdam1. Daar had ik wel oren naar. De rit was goed te doen, het was nog januari. Lekker koel dus.

Het was even doorpraten, maar ik kwam glansrijk door alle testen en gesprekken met de fysiotherapeut, psycholoog en case manager. Ik kon eindelijk gaan starten met een traject om weer fitter te worden.‘Maar er was één grote spelbreker…’

En toen ging de zon schijnen, letterlijk

mei 2016: Een koude en een hete voet

Maar er was één grote spelbreker; de oplopende temperatuur in de trainingsruimte. Inmiddels was het maart, en de zon scheen fel door de glazen wanden. Ook werd m’n auto een sauna.

Door het warme weer had ik de eerste officiële trainingssessie al een paar keer telefonisch afgezegd – ze zullen wel gedacht hebben, ze is tóch niet zo gemotiveerd.

Ik stopte niet door te weinig lucht

Toen het in mei koeler werd, ging ik eindelijk voor het echie. Bij binnenkomst voelde ik al dat het warm was, en de verkleedruimte gebruikte ik niet, ook dat was een sauna. Wat ze ook toegaven.

Door mijn ervaring met (thuis)fitness, ging ik snel aan de slag. Maar ging het al mis bij de ‘warming-up’. De hometrainers stonden achter glas, dus met de zon erop zat ik me te verbijten van de pijn.

‘De grote sport begint waar ze al lang opgehouden is gezond te zijn.’
– Bertolt Brecht, Duitse toneelacteur (1898-1956)
Na het derde apparaat moest ik de handdoek in de fitnessring gooien. Mijn voeten waren zo heet en rood, dat de fysiotherapeut er van schrok. ‘Komt dat door wat we net hebben gedaan?’ vroeg ze. ‘Ja, helaas wel’, antwoordde ik teleurgesteld.‘Ik wist zelf nog niet eens hoe het werkte’

Ik kon het zelf ook niet goed uitleggen

Ik probeerde haar wat meer uitleg te geven, maar van het meeste wist ik zelf nog niet eens hoe het werkte. Het enige wat ik kon was de symptomen vertellen én in dit geval laten zien. De ellende waar ik al twee jaar mee worstel, dankzij warmte en beweging.

‘Gelukkig zat mijn motivatie wel gebakken’Het werd het duidelijk dat dit revalidatietraject voor mij niet haalbaar was. Bij het laatste gesprek met de psycholoog waren ook zij teleurgesteld. Terecht. Want mensen haken vaak af door te weinig motivatie, maar ‘die zat bij mij gebakken’.

We maken nog de afspraak dat we het na de zomer weer zouden kunnen oppakken. Maar gezien de snelheid waarmee m’n voeten verslechterden, twijfelde ik of dat er ooit van gaat komen.

Stoppen met dit traject was een grote domper. Welke kant ging dit in Godsnaam allemaal op?

Bronvermeldingen
  1. Kliniek Kop en Lijf, Amsterdam  

Schrijf een reactie