Toen ik nog werkte bij een fitnessorganisatie in een PR functie

Toen mijn vermoeidheidsklachten al vanaf jongs af aan nog niet erkend werden als bijnierinsufficiëntie, kreeg ik in de jaren ’90 de stempel CVS/Fibromyalgie.

Door alle treurverhalen van ‘lotgenoten’, ontwikkelde ik een behoorlijke weerstand tegen hun goed bedoelde adviezen: ‘Je moet vooral rustig aan doen, ga nooit over je grenzen, en tsja, vermoeidheid heb je nou eenmaal de rest van je leven’.

Mijn weerstand werd vooral gevoed door het gevoel ‘misschien voor jou, maar niet voor mij!’. Waardoor er maar één remedie voor mij was: juist veel bewegen, vooral doorstappen naar écht sporten, dus wél over je grenzen gaan.‘Veel bewegen, juist wél over je grenzen gaan’

Fanatiek aan de thuisfitness

Omdat ik geen clubjes sportster ben, zocht ik mijn kracht in thuisfitness. Door mijn vele aankopen bij een fitnessorganisatie in Amsterdam (ligfiets, loopband, multi-station, crosstrainer), raakte de directeur al bij mijn tweede aankoop onder de indruk van mijn verhaal, vooruitgang en enthousiasme.

Winnaars zeggen ‘mogelijk’, verliezers zeggen ‘moeilijk’.
– Onbekend, maar ik zou het zelf geweest kunnen zijn

Alhoewel ik al een vaste parttime baan had als applicatiebeheerder, bood hij me na een korte testperiode een serieuze baan aan. Zijn droom was namelijk om niet alleen gezonde mensen te bereiken, maar ook patiëntenverenigingen en hun leden.

‘Ik moest het publiek bereiken met een aandoeningDit alles met de insteek dat bewegen gezond(er) maakt en zelfs aandoeningen kan genezen, waardoor een patiënt van zijn klachten kan afkomen.

Patiëntenverenigingen en stichtingen

Het doel van mijn functie was vooral om het publiek te bereiken met een aandoening, klachten of ziekte. Iemand die een aandoening heeft (gehad) en zich door het bewegen en sporten beter is geworden. En wie is daarvoor het beste geschikt? Juist, ik dus.

Carriere switch van ICT naar PR

Deze uitdagende functie switch was een hele andere tak van sport, maar voelde als een tweede huid. Ik kreeg de vrijheid om veel thuis te werken, met als één van mijn taken een groot netwerk, zowel profit als non-profit op te bouwen. Dat bleek ik al van nature in mijn bloed te hebben.‘Een groot netwerk met profit en non-profit contacten
Foto: Pixabay

Verder kreeg ik de verantwoordelijkheid om de website personaltrainers.nl van nul op te bouwen. Hiervoor heb ik honderden Nederlandse en Belgische sport instructeurs en personal trainers benaderd met de vraag of zij mee wilden doen.

In eerste instantie vonden ze dit verdacht (hoezo gratis promotie?), maar al snel had ik ze overtuigd dat het bedrijf niet alleen fitnessapparatuur wilde verkopen, maar ook professionals wilde aanreiken om van hun aankoop een succes te maken.

Dit werd een groot succes. Inmiddels staan er duizenden PT-ers op de site, iets waar ik na al die jaren nog steeds trots op ben.

Presentaties, promoties en beurzen

Een ander onderdeel van mijn functie was promotie maken voor thuisfitness. Dit deed ik door presentaties te geven op beurzen door het hele land, en tijdens open dagen van patiënten verenigingen waar hun leden met thuisfitness konden kennismaken.

‘Die dagen op de beurs waren de leukste uit m’n carrière’Dit ging mij goed af en vond het geweldig om te doen. Vier dagen (met op- en afbouw) op de 50+ Beurs in de RAI, en idem dito op de Gezondheidsbeurs in de Jaarbeurs in Utrecht. Na afloop was ik volledig geradbraakt, maar waren wel de topdagen uit mijn carrière.

Zelfs de Telegraaf vond mijn functie en initiatief met de Personal Trainers en boodschap van thuisfitness interessant. Na een enthousiast interview, een personal trainer en fotograaf aan huis, verscheen ik op 1 september 2009 met een prachtig artikel in de krant.
Ik had een flinke witte voet bij de directeur gehaald.

De crisis gooit roet in het sporteten

Maar twee jaar later gooide de financiële crisis alles om. De droom van de directeur duurde klaarblijkelijk kort, want hij liet deze met grote krokodillentranen uiteen spatten. Mijn ontslag (en die van nog twee collega’s) was binnen drie maanden rond.‘Gelukkig kon hij wel op de Hiswa een boot scoren’

Maar gelukkig kon de ‘altijd o zo meelevende’ directeur wel zijn vijf vakanties per jaar blijven houden, op de Hiswa een fikse boot scoren.

Ach, hij doet me in ieder geval denk aan:

‘Je gaat het pas zien als je het door hebt.’
– Johan Cruijff

Gelukkig was mijn liefde voor de (thuis)fitness niet verpest, die zit namelijk erg diep vastgeroest. Ook heb ik leuke vriendschappen overgehouden met enkele personal trainers, en kon ik mijn PR ervaringen en mensenkennis (!) later goed gebruiken bij andere functies. Een zeer leerzame periode.

Het volledige artikel uit de Telegraaf van 1 september 2019

Schrijf een reactie