In de Hyperbare zuurstof tank gebeurt iets met dramatisch afloop

Het was mij verteld dat de sessies in de hyperbare zuurstof tank veel energie van je lichaam vragen. Als iedereen erin zit (ca. 12 man), wordt de tank onder druk gebracht (15 meter) waardoor je je oren moet klaren.

Daarna moet je een masker opzetten waarbij je bijna 3 x 30 minuten 100% zuurstof inademt (met 2 pauzes van 10 min.). Dat betekent dus ruim 2 uur in een stoel stilzitten met een boek, of film kijken op de schermpjes.‘Iedereen kwam geradbraakt uit de tank’

Iedere keer kwam ik – en ook veel anderen – geradbraakt uit de tank. Je lichaam moet de zuurstof verwerken en dat kost energie. Maar dat was niet het enige wat energie kostte.

De taxi’s waren een drama

Het ging ook wel eens goed, maar meestal waren de taxi ritten een drama. Niet op tijd, geen airco, meerdere mensen in een taxi, veel omrijden, en zelfs een onbeschofte chauffeur die ruzie met me begon te maken. Het is zelfs enkele keren voorgekomen dat ik ruim twee uur heb zitten wachten om weer naar huis gebracht te worden.

‘Vrijheid is zuurstof voor de ziel.’
– Moshe Dayan, Israëlisch militair en politicus (1915-1981)

Ze zeiden dat er alleen structureel iets kan veranderen, als ik voor ieder incident een klachtenbrief zou sturen. Dat heb ik totaal drie keer gedaan. Had meer gekund, maar meer energie voor meer brieven had ik niet meer.

Van 5 naar 4 keer per week

Hyperbare zuurstof therapie kost sowieso veel energie. Daarbij nog de stress van het taxi gedoe, werd het me allemaal teveel. Na een flinke huilbui in de tank, heb ik in overleg met de arts besloten om de woensdagen over te slaan. Dan kon ik een beetje opladen.‘De woensdagen moest ik uit vermoeidheid overslaan’

Dus ik ging niet meer 5 keer maar 4 keer per week de diepte in. Het was oorspronkelijk een traject van 6 weken, dat werden er nu 8.

En toen gebeurde het…

In de zuurstoftank (Foto: IvHG)

De zuurstof tank is krap, dus als er iemand tussendoor wil, moet je je benen intrekken, wat regelmatig gebeurde.

Maar dit keer – in de één na laatste week van mijn kuur – stond een wielklem van de zitbanken verkeerd, namelijk naar voren i.p.v. naar achteren gedraaid.

Dus toen ik mijn benen (en blote voeten) die keer moest intrekken, stootte ik met mijn rechterhiel tegen de ijzeren punt van de wielklem.

De pijn was zo intens, dat ik een enorme gil gaf en letterlijk sterretjes zag.

‘We moeten door!’

Terwijl ik zat te puffen en blazen, besteedde de verpleegster nauwelijks aandacht aan me. ‘Opgelet, de sluisdeur moet dicht!’ Een dame tegenover me zei nog kordaat ‘Ze heeft zich gestoten, ze heeft pijn!’

‘Er werd verder niet meer naar mijn voet gevraagd’Maar omdat alles strikt op tijd was, was er geen tijd voor mijn stoot. Ze begonnen direct met de drukverlaging. Deze sessie was geen pretje. Toen we klaar waren, werd verder niet meer naar m’n zere voet gevraagd. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis.

Het is zinloos geweest…

Na 30 sessies heb ik een kleine verbetering gevoeld; dat heeft twee weken geduurd. Tijdens het telefoongesprek met de arts van het IvHG, was de conclusie dat deze therapie voor mij niet heeft gewerkt.

Al met al vond ik de sessies in de hyperbare zuurstoftherapie superzwaar. Alle inspanningen, inclusief de taxi ellende, voor niets zijn geweest. Maar wel met een wreed souvenir; een pijnlijke stoot tegen m’n hiel.‘De onderhuidse bloedblaar kreeg afschuwelijke gevolgen

Later bleek dat deze stoot een onderhuidse bloedblaar was geworden, die pas 2 maanden later, in januari 2018 open brak. Met afschuwelijke verstrekkende gevolgen voor de rest van en kwaliteit van mijn leven.

Schrijf een reactie