Weer met de ambulance naar het ziekenhuis wegens hartklachten

De eerste maanden van 2018 voelde ik me steeds verder wegzakken. M’n zus Wilma wordt steeds zieker, de wonden zijn verergerd, de nachten zijn vreselijk, en trappen lopen gaat moeilijker.

Vooral de angst groeit m.b.t. mijn slechte mobiliteit: waar gaat dit naar toe? Voor de wonden slikte ik inmiddels ook een anti-bioticakuur; die kon er ook nog wel bij. Daardoor voelde ik me nog ellendiger en zwakker. Ik kon geen voet verzetten.‘Die anti-bioticakuur kon er ook nog wel bij’

Ik mocht niet alleen zijn

Op een avond dat Jerry avonddienst had, heb ik na het eten de keuken opgeruimd. Die middag was de fysio geweest, en vlak daarna had ik een lang telefoongesprek gehad. Ik voelde me ‘s middags al benauwd, maar in de keuken werd het in rap tempo erger. Ik werd er angstig van.

‘Een vrolijk hart loopt heel de dag, een treurig hart is na een mijl al moe.’
– William Shakespeare, Engels toneelauteur (1564-1616)

Ik heb direct 112 gebeld omdat ik voelde dat dit niet OK was. In opdracht van de meldkamer moest ik meteen iemand bellen, omdat ik niet alleen mocht zijn. Mijn buurvrouw was binnen 1 minuut bij me.

Een omgekeerde hartslag

De ambulance was niet voor niets gekomen, want de metingen deden allerlei alarmbellen afgaan. Dus op naar het ziekenhuis, met de buurvrouw voorin.

‘Door stress en pijn had ik boezemfibrilleren’Na urenlang happend naar lucht op bed te hebben gelegen, met een hartslag van 180 en een bloeddruk van 166/100, blijkt mijn hartritme niet goed te zijn. Ik krijg een cardio reset via het infuus, wat gelukkig aanslaat.

Volgens de arts heb ik last van boezemfibrilleren, wat aansluit bij mijn hartritmestoornis van 2017. Volgens de arts is de oorzaak duidelijk: naast mijn stress en pijn was ik volledig uitgeput.

Dit keer wel naar de cardioloog

Nadat de cardio reset via het infuus was gelukt, mocht ik naar huis. Maar moest ik wel terugkomen voor extra onderzoek. Om tijd te winnen kon ik eerder terecht bij de Hartkliniek in Zandvoort.

In de Hartkliniek vond dr. Hie gelukkig geen afwijkingen, maar adviseerde wel betablocker Nebivolol. Helaas gaf deze niet de prettige bijwerking ‘koude handen en voeten’, dus moest ik weer terug naar de Atenolol. Dit was best even een gedoe.‘Eigenlijk moest ik stoppen met de Atenolol

Maar eigenlijk moest ik van Prof. Stroes daarvóór al stoppen met de Atenolol, omdat hij de Clonidine had voorgeschreven. Uiteindelijk gaf de Clonidine juist ‘flares’ en ben ik daarmee gestopt. Dit was allemaal best wat ingewikkeld.

Nooit meer als daarvoor

Dit avontuur was weer een flinke klap, fysiek en mentaal. Pas na drie weken voelde ik me weer een beetje opkrabbelen, maar heb me daarna nooit meer zoals daarvoor gevoeld.

‘Tekst’Ik bleef een zweem van (nog meer) vermoeidheid voelen. Ik heb een flinke jas uitgedaan. Gelukkig heb ik geen hartaandoening, maar moet ik wel rekening houden met een hartritmestoornis. Gelukkig kan dit verdwijnen zodra ik weer een normaal leven kan leiden. Ooit.

Schrijf een reactie