De 1e week na de amputatie lig ik als een baksteen kotsziek in bed

De volgende ochtend word ik wakker, gelukkig zonder pijn, maar doodziek. Bij iedere beweging voelt het alsof ik ga flauwvallen. Zelfs het oppakken van een bekertje water of het optrekken van m’n dekbed lukt me niet. Ik ben uitgeput. En als ik het probeer moet ik braken. Ik lig als een baksteen in bed.

Jerry voert me dagelijks wat hapjes warm eten, maar dat is zo weinig dat een muis er nog honger van houdt. Het ontbijt (yoghurt met haver) moet ik wel zelf doen, maar gaat h-a-p-j-e voor h-a-p-j-e. ‘Ik krijg een beschuitje met kaas omdat ik zo weinig eet’

Zelfs de dame van de maaltijden komt na een paar dagen met een beschuitje met kaas extra, omdat ik zo weinig eet.

De beddendans

‘De luchtbellen vormen zich naar het lichaam’Omdat ik lang ben (nou ja, m’n linkerbeen dan nog) met overgewicht, had ik van tevoren om een groter bed gevraagd. Na 2 dagen kreeg ik een luchtbedmatras. Hier zitten luchtkamers (bubbels) in, die zich automatisch vormen naar het lichaam van de patiënt. Mooi systeem zou je denken.
De dag na de operatie

Maar niet voor mij, ik werd er ongelooflijk zeeziek van! Helaas hadden ze de ‘auto golf’ net op het moment stopgezet toen er 2 harde bubbels onder m’n schouderbladeren waren gekomen.

Na een nacht niet te hebben geslapen, kreeg ik de volgende dag het juiste bed. Extra zacht, extra lang, extra breed. Kijk, dat paste beter bij de Prinses op de Erwt.

Ik doe het écht niet

Ondertussen kwam dagelijks de fysio langs. Al in december had ik kennisgemaakt met Suzanne. Maar er kwam helaas strijd met haar collega’s.

‘Bij pijn is de kracht van woorden snel uitgeput.’
– Pascal Mercier

Na een operatie willen ze je zo snel mogelijk uit bed hebben voor de doorbloeding. Maar ik was extreem uitgeput. De collega fysio kwam in de ochtend, en zei ‘nou, dan proberen we het vanmiddag weer’. Ik zei ‘vanmiddag?! Nee…, morgen.’

Marathon gelopen met een burn-out

Ik kon écht niet. Mezelf omdraaien in bed was al van Olympisch niveau. Iedereen zei wel ‘Ja logisch, je hebt een Marathon gelopen!’ Waarna ik aanvulde ‘Ja mét een burn-out!’ Ze hebben me mondeling vanuit iedere hoek geprobeerd uit bed te krijgen, maar ik weigerde:‘Na iedere handeling moet ik braken’
  • Ik sta al 3-0 achter, omdat ik al zo verzwakt binnenkwam
  • M’n bijnieren hebben rust nodig om te herstellen want die werken traag (deze informatie was niet goed bij de arts terechtgekomen)
  • Na iedere handeling die ik doe, moet ik braken en lig ik daarna uren hondsberoerd op bed
  • ik begrijp jullie argumenten, maar begrijp mij alsjeblieft ook
  • Inspannen maakt me alleen maar nóg zieker, ik heb rust nodig! Het absoluut geen onwil, maar noodzaak.

Uiteindelijk heb ik moeten onderhandelen om 24 uur rust te krijgen. Die heb ik gekregen, en daardoor voelde ik me na 2 dagen beter. En dat was zo omdat ik vanaf toen meer ging bewegen, maar omdat ik een volledige rust dag complete had genomen (= slapen).

Wel of geen gips?

‘De patiënt moet vooral comfortabel zijn’Nadat het operatieverband was verwijderd, kreeg ik een paar dagen later gips om de stomp. Dit was niet zo’n succes. De rand van m’n stomp (wond) raakte bij iedere beweging het gips, wat meer pijn gaf. Na twee dagen gebrom, haalden ze als compromis de bovenkap eraf.
Durf me niet vergelijken met een roze olifantje 😡

Dat gaf wat lucht, maar alsnog voelde het zeer oncomfortabel. Uiteindelijk zag Wisselink dat ik er pijn van had, zei hij ‘de patiënt moet vooral comfortabel zijn’. Dus mocht het er helemaal af. Ik zei toch dat hij mijn held was?

Baksteen

Ik ben erg geschrokken dat ik zó ziek kon zijn. Ook vond ik het beangstigend om zo afhankelijk te zijn. Jerry maakte zich ook wat zorgen, zo had hij me nog nooit gezien.

Na een week werd de rugkatheder verwijderd, en knapte ik iets op. Maar toen begon de puzzel om de juiste morfine te vinden. Dit was lastig omdat de eerste keuze middelen niets voor de pijn deden, maar wel allerlei bijwerkingen gaf.

Pijnscore 0-2

Ondanks al deze perikelen ging het wel goed met de stomp. Er waren geen infecties of wondvocht, zelfs de drain was leeg. Omdat ik de eerste week pijnscore 1 had, behalve soms wat prikkels in m’n oude tenen, waren alle artsen supertevreden en opgelucht.‘Hun monden vielen open van verbazing’

Toen ik m’n stomp omhoog gooide, m’n knie boog en alle kanten op draaide viel hun mond open van verbazing. Zelfs de gipsmeester was verrast dat ik geen ‘ezelsoren’ had. Hij vroeg wie de chirurg was, ik zei ‘Wisselink natuurlijk!’

Schrijf een reactie