Toen het begin dit jaar eindelijk beter en droog weer begon te worden, heb ik – eindelijk – mijn fysieke wereld kunnen vergroten.

Geloof het of niet, maar sinds 2016 ben ik niet meer in een fysieke winkel geweest. Alle aankopen die ik sinds die tijd heb gedaan, deed ik online. Ik moest wel, want lopen en zelfs gewoon staan veroorzaakte helse pijnen, waardoor mijn wereld steeds kleiner werd.

En nu was het tijd om mijn wereld te vergroten. Ik heb letterlijk de stoute schoenen aangetrokken en we zijn op pad gegaan.

Langzaam opgebouwd, wennen aan de prikkels buiten

We begonnen met een rondje om het huis in de scootmobiel. Even een blokje om, voelen hoe de wind door m’n haren waait, de vogels horen fluiten en de auto’s langs zien rijden.

Toen dat goed ging, heb ik de afstand opgeschroefd. Naar de (dichtstbijzijnde) supermarkt, en de volgende dag naar het (dichtstbijzijnde) kleine winkelcentrum. Naar binnen gaan bij de Jumbo zat er nog even niet in. Het was me té druk en er was té veel geroezemoes. Maar de rit ernaartoe ging wél goed.

Enkele dagen later zijn we weer naar de Jumbo gegaan, eens kijken hoe het nu gaat. Op goed geluk! En dat ging supergoed, zo goed dat ik duizelig werd van alle schappen zo intensief van dichtbij te bekijken. Dat had ik lange tijd niet gezien, behalve op m’n mobiel dan. Bestaan er zóveel verschillende soorten pastasausen? En wat een keuze in crackers! Nee, dat hadden ze 10 jaar geleden nog niet. In een app ziet het er toch écht wat anders uit dan in de echte wereld.

Klaar voor het grote werk

Ik raakte steeds meer gewend aan alle prikkels, en eind april was het dan eindelijk tijd om naar het grote winkelcentrum te gaan. Ik had geen idee hoe ik het zou gaan ervaren. Ik had van tevoren al wel bepaald dat ik rustig aan zou doen, en niet in één keer alle winkels zou binnenrijden. Op verschillende punten had ik een ‘escape’ in gedachten; als het me te veel zou worden, kon ik meteen vluchten. Maar het werden uiteindelijk toch meer winkels dan ik had gepland. Ik genoot als Hansje in Bosbessenland.

Aangekomen bij mijn favoriete kledingwinkel twijfelde ik geen moment. Bij binnenkomst zag ik direct waar ik al jaren naar op zoek was: een dunne katoenen witte zomerblouse. Daar hing hij, aan het rek, vlak bij me. Ik kon hem aanraken, voelen wat voor stof het was. Hij was perfect en precies wat ik wilde. Zonder nadenken stond ik op vanuit mijn scootmobiel en begon ik meteen te passen. En ja hoor, binnen no-time was ik geslaagd met 2 blouses; niet alleen in wit, maar natuurlijk ook in een andere kleur.

En toen gebeurde het.

Tranen van geluk, maar vooral ongeloof

Toen Jerry naar de kassa liep om af te rekenen, ging ik weer zitten in m’n scootmobiel. Ondanks de drukte ontstond er een soort van stilte om me heen. Zoiets uit de Twilight Zone, zelfs met dat muziekje in m’n hoofd. Voordat ik het in de gaten had barstte ik in tranen uit. Een verkoopster kwam naar me toe en vroeg of alles goed was. ‘Jaja, sorry, ik kan het gewoon niet geloven…’, stamelde ik door m’n tranen heen. Ik vertelde haar kort dat ik door mijn ziekte 10 jaar lang niet in winkels was geweest, en dit weer de eerste keer was. Ze zag natuurlijk mijn protheses, maar geloofde nauwelijks wat ze hoorde. ‘Tien jaar?’ vroeg ze verbaasd. ‘Ja…’, antwoordde ik.

Nadat Jerry had afgerekend kwam hij direct aansnellen om me te troosten, en zei tegen de verkoopster: ‘Na al die jaren kan ze eindelijk weer spullen in een winkel aanraken.’

Vol trots met de buit verlieten we de winkel. De koop betekende meer dan 2 nieuwe blouses erbij; ik had zojuist meer ontvangen dan ik had uitgegeven.