3 maanden na nummer 1 kan ik eindelijk zeggen: daar gaat nummer 2!

Eind september, 3 maanden na de 1e amputatie kreeg ik dan eindelijk weer het belangrijke telefoontje: ‘Uw operatie voor de linker amputatie staat gepland op wo. 30 september’. Wéér barstte ik in tranen uit, want de afgelopen 3 maanden waren alles behalve een feestje. Eindelijk komt er een einde aan de hel.

Helaas bekroop mij eerst de Kafka angst: ‘Zou het écht waar zijn?’ Waarna de Corona angst volgde: ‘Het gaat toch niet wéér uitgesteld worden?’

Goede voorbereiding

Maar gelukkig werd ik die volgende dagen alleen maar gebeld door het medicatieteam en de Pre-op afdeling. De kans dat de operatie niet door zou gaan was minimaal, zeiden ze. En dat klopte.‘Ik nam extra proteïnedrankjes en vitaminepoeders in’

Deze keer was ik ook beter voorbereid. Ik wist zo ongeveer wat me te wachten stond, daarbij nam ik al extra proteïnedrankjes en vitaminepoeders in. Ook was de dosis van mijn bijnierschorshormoon verhoogd en verlengd, wat de extreme uitputting moest tegengaan.

‘Mijn rechtervoet is jaloers op mijn linker. Als de ene een stapje naar voren doet, wil de andere hem voorbijsteken.’
– Raymond Devos, Belgisch cabaretier (1922-2006)

D-Day

Ondanks dit alles, was ik op D-Day toch best zenuwachtig. Zou ik weer zo ziek worden? Zou de ruggenprik nu wel goed werken? Word ik niet weer schreeuwend wakker van de pijn?

Net als de vorige keer werd ik liefdevol begeleid. Het opvoeren van de narcose ging prettiger, waardoor ik rustiger zonder te schreeuwen wakker werd. Zónder pijn.‘Ik werd gelukkig niet schreeuwend wakker’

Boodschap voor Willem

Omdat mijn chirurg Prof. dr. W. Wisselink, het lef heeft gehad om tegen het ‘advies‘ van zijn collega’s in te gaan, had ik op mijn linker (laatste) onderbeen een boodschap achtergelaten: Willem Bedankt 🙂

‘Ik heb er een foto van gemaakt’Toen ik hem tijdens zijn bezoekronde vroeg of hij de boodschap had gelezen, zei hij ‘Jazeker, ik heb er zelfs een foto van gemaakt’. Aan zijn gezicht te zien waardeerde hij het enorm.

Vertrouwen in de patiënt

Wisselink heeft mijn leven gered. Ik ben vooral dankbaar dat hij en zijn team mij hebben geloofd en vertrouwd. In het ziekenhuis hebben alle artsen en verpleging hun waardering en respect voor mij geuit. Dat was een enorme opsteker.

Maar ik wilde niets bewijzen voor anderen, ik deed/doe het allemaal voor mezelf en Jerry. Ik kan niet anders dan zo denken en leven. want ik weet (zie) diep van binnen dat het goed zal gaan. Ik ben namelijk net Epke Zonderland.

Een paar uur voor de amputatie: de boodschap voor mijn held chirurg Prof. dr. W. Wisselink

Schrijf een reactie