Eindelijk (voorzichtig) weer aan de wandel

De ablatie van 14 november jl. was een behoorlijke aardbeving, maar het lijkt erop dat ik de ergste naschokken heb gehad. Sinds twee weken ben ik namelijk bijna dagelijks flink ‘aan de wandel’, nadat ik 9 maanden niet meer heb gelopen.

Omdat we in de woonkamer geen beugels kunnen maken, en de keuken teveel bochtenwerk is, heb ik mijn revalidatie naar de 1e verdieping verplaatst.

Daar hebben we op strategische punten beugels opgehangen voor balans: op kantoor op het uiteinde van het bureau en de muur, en in de hal aan alle zijkanten (zie foto’s onder). Hier kan ik me losjes aan vasthouden en goed overpakken; soms sla ik er al eentje over. Het kostte een fortuin, maar dan heb je ook wat.

‘Walking on Sunshine’

Vanaf het verste punt in kantoor (waar ik opsta vanuit m’n rolstoel) tot aan de badkamer (waar ik me omdraai) is een lengte van 7 meter. Als ik dat 4 keer heen-en-weer loop, heb ik ca. 56 meter gelopen.

Omdat ik mijn energie moet verdelen over de dag (is zóóó moeilijk), heb ik een app ingesteld dat hij iedere 30 minuten het deuntje afspeelt van Katrina en the Waves ‘I’m Walking On Sunshine’. En húp, neem ik direct m’n startpositie in en loop ik enkele keren heen-en-weer. Dankzij Niels is dat werkelijk ‘On Sunshine’. En dat voelt zóóó lekker.

Zodra ik de eerste signalen van vermoeidheid voel, baal ik flink, maar ik stop wel direct (is zóóó moeilijk). Als ik dan ’s avonds TV zit te kijken, dan krijg ik weer – net zoals vroeger – een goede ‘vibe’ over me heen; dan ben ik moe van inspanning in plaats van moe van ziek zijn.

Woooaah, yeaah!!

Zie hier mijn looproute van kantoor, door de hal naar de badkamer

De beugels op kantoor aan het bureau

De beugels in de hal (achter het gordijn is de badkamer)