De succesvolle ablatie geeft me weer hoop, maar…

Vrijdag 15 november was het dan zover; ik heb in het LUMC een ablatie ondergaan. (Een ablatie is een operatie om een hartritmestoornis op te heffen, duurt ca. 2 uur en gaat onder volledige narcose.)

Zoals ik al in juli jl. schreef dat ik dit jaar veel paniek heb gehad om mijn hart, was de ablatie een belangrijke stap om m’n hartritmestoornis te tackelen. En die operatie is gelukt! Maar of ik me nu zoveel beter voel? Nee, die gehoopte opleving heeft zich nog niet aangediend, momenteel voel ik me alleen maar zieker dan voor de ingreep.

Algehele uitputting

Bij mij spelen meer dingen dan alleen een hartritmestoornis. Natuurlijk eerst de algehele uitputting; ik heb momenteel te weinig reserves om een inspanning te leveren – wat energie kost – om weer energie terug te krijgen.

Toen ik afgelopen zondag – na ruim een half jaar niet meer te hebben gelopen – weer wat dappere stapjes op mij protheses maakte, kreeg ik al na 2 x 8 meter lopen een vlaag van misselijkheid over me heen. Ik deed het echt superrustig aan, maar toch gingen er door die inspanning allerlei signalen op rood. Ik kreeg abrupt een (bijnier)crisis en kon de rest van de dag en avond niet meer functioneren.

Ondanks de positieve ‘nieuwe fase’ kon ik het niet voorkomen dat ik werd overrompeld door een gevoel van verdriet en teleurstelling, in plaats van hoop en blijdschap.

Oké, medisch gezien was de klap logisch, maar emotioneel gezien vind ik zo’n directe uitschakeling zeer frustrerend en ook best beangstigend. Ik was zondag zo enthousiast om weer aan de slag te gaan, dat m’n hart eindelijk weer rustig en stabiel is (zie foto boven), ik heb fantastische protheses en de omstandigheden waren perfect, dus: húp, aan de slag.

Signalen herkennen en… negeren

Maar ik moet eerlijk bekennen: na de eerste 2 x 8 meter voelde ik me direct al misselijk. Maar ik kon het niet laten om na enkele minuten toch weer te gaan staan en nóg een keer 2 x 8 meter te lopen. En eh… tja, na… eh…. enkele minuten nóg een eh… keertje… eh… 2 x 8 meter.

Ja, wijs maar met je vinger, slaak maar een diepe zucht, noem me maar dom en schud maar met je hoofd. Maar niemand weet hoe fijn het is om de wereld weer op 1.81m hoogte te zien. En hoe fijn het is om net als een wakker wordende kat, m’n rug en benen weer eens lekker te strekken. Maar vooral om weer het gevoel te hebben dat het allemaal weer goed gaat komen. Want zodra ik sta, voel ik kracht.

Medicatie

Een ander ‘dingetje’ wat mij tegenhoudt, is de nagenoeg verplichte medicatie omtrent de ablatie. Allereerst natuurlijk een bloedverdunner, waar ik aanvankelijk geen last van had, maar sinds de ablatie toch wel veel hoofdpijn en duizelingen van heb.

En dan de bloeddrukmedicatie: iets wat in principe niet direct nodig is, maar omdat ik nét op het randje van de waardes zit, toch voorgeschreven wordt. Je raadt het al, ik werd er doodziek van. De bloeddruk daalde, dat wel. Maar daarentegen steeg de algehele malaise.

Ook kreeg ik een anti-aritmica om te voorkomen dat de hartritmestoornis weer terugkomt. Nadat ik mijn weerstand tegen de arts had geuit, mag ik daarmee gelukkig pas starten zodra m’n hart weer van het padje gaat. Tot heden gaat dat goed, dus ‘fingers crossed’.

Wat kies ik in plaats van de klacht?

Ik wil het allemaal best wel slikken, maar ik word er zó ziek van dat ik niet meer kan functioneren. Als ik een bepaalde klacht heb en de arts stelt een medicijn voor, dan moet ik mezelf altijd afvragen: welke bijwerking(en) kies ik in plaats van de oorspronkelijke klacht? Vaak hou ik het dus maar bij de oorspronkelijke klacht, want bijwerkingen komen nauwelijks alleen.

We vinden het allemaal normaal dat medicijnen bijwerkingen hebben, maar is dat juist niet heel raar? Waarom is men niet in staat om medicijnen te maken die geen of nauwelijks bijwerkingen hebben? Nou ja, dat is een andere discussie.

Voor nu moet ik maar weer geduld hebben. Het was zondag dan ook maar pas 2 weken na de operatie. Ondertussen voel ik me ellendig en heb opvallend vaak zware hoofdpijn. Volgens de poli komt dit door de ablatie, dus moet ik mezelf nóg meer de tijd geven om hiervan te herstellen.

Hopelijk kan ik voorjaar 2025 eindelijk eens een positief bericht schrijven.

P.s.

P.s. Veel mensen denken dat, zodra ik meer artikelen op mijn stamboomwebsite Yory.nl publiceer, ik me weer een stuk beter voel. Maar het tegendeel is waar. Als ik me fit en energiek zou voelen, is mijn eerste impuls om dingen te gaan doen zoals het huishouden, opruimen, naar buiten of samen op pad, dus weg bij de computer. Maar zodra ik uitgeschakeld ben, verschuil ik me juist achter de computer en ga ik schrijven, schrijven, schrijven. Als ik überhaupt kan typen, want als ik helemaal uitgeput ben, kan ik mijn handen niet eens boven mijn toetsenbord houden.