De euforie is omgeslagen in dysforie – paniek om mijn hart

In augustus 2023 schreef ik al dat ik ziek, uitgeput en opgebrand was, en ik vrees helaas dat – ondanks eerdere positieve berichten – het weer slechter met me gaat. De opleving van november vorig jaar was van korte duur.

Schildkliermedicatie verlaagd en weer verhoogd

Deze ‘downfall’ is begin dit jaar begonnen met een (weer) veel te trage schildklier. Dit was mijn eigen schuld, want ik ben vorig jaar zomer zo dom geweest door mijn Levothyroxine op eigen houtje fors te verlagen. Het was namelijk een warme zomer, ik bewoog meer, had hartkloppingen en warmteklachten, dus ik dacht dat verlagen beter zou zijn. Niet dus.

Na bloedonderzoek bleek dat mijn FT4 en TSH volledig van mijn referentiepadje waren, dus moest ik weer ophogen. Maar om dit weer goed in te stellen gaan maanden (zo niet een jaar) overheen. Daar ben ik nog steeds mee bezig, met allerlei ophogingsklachten – vooral hartkloppingen – als cadeau.

De schrik bij de cardioloog

De tweede oorzaak was door een controlebezoek aan mijn cardioloog begin mei. We gingen voor het eerst met de scootmobiel (in de auto) naar het Spaarne, waardoor ik enthousiast maar ook wat nerveus was, wat de hartkloppingen nog heftiger maakte.

Tijdens de controle had ik een bloeddruk van 190-115 waar ik erg van schrok, want afgelopen oktober was die nog 140-80. Maar de cardioloog was niet onder de indruk en was tevreden.

Toch kreeg ik een unheimisch gevoel. Thuis was m’n bloeddruk wel consequent iets lager (165-90) maar nog wel te hoog. Ik had behoefte aan een Second Opinion, en die kreeg ik.

Andere kant van het spectrum

De cardioloog van de Hartkliniek zat aan de andere kant van het spectrum. Zij zag mij in een risicoprofiel en adviseerde een bloeddruk- en liefst ook glucoseverlager. De (nieuwe en voor mij onbekende) huisarts deed er nog een schepje bovenop met een cholesterolverlager, ondanks dat deze waardes normaal zijn. Kortom, pillen, pillen, pillen.

De schrik zat er goed in, en de angst sloeg mij letterlijk om het hart.

Omdat ik supergevoelig op medicatie reageer, is bij mij het middel vaak erger dan de kwaal. Ook al zou ik alleen een bloeddrukverlager slikken, zullen de bijwerkingen mij geheid ziek maken, waardoor mijn revalidatie helemaal kansloos is. En dat is mijn ergste nachtmerrie.

Na overleg met de 1e cardioloog en veel wikken en wegen, heb ik besloten om voorlopig niets te slikken. Ik hou m’n bloeddruk 2x per week in de gaten, zo ook m’n glucose (al langer) die sowieso weer snel in de groene zone komt zodra ik meer ga bewegen.

Gebakken peren

Ik weet als geen ander wat de positieve effecten zijn van meer bewegen, zowel wetenschappelijk als uit ervaring, en kan niet wachten om weer te gaan zweten. Dit roep ik overigens al sinds 2019 tegen alle artsen en behandelaars, maar omdat alles door hun getwijfel én falen zo gruwelijk lang heeft geduurd, zit ik nu met de gebakken peren!

Al die jaren van inactiviteit al vanaf vóór mijn operaties, en de 2 verloren jaren ná mijn operaties door de dramatisch slechte revalidatietrajecten – buiten mijn schuld om – hebben mijn lichaam én geest steeds verder afgekalfd.

Alles staat weer stil

Het gevolg is dat voorjaar/zomer 2024 alles weer stilstaat. De autorijlessen heb ik opgeschort tot ergens in de herfst. Ik heb m’n agenda leeg geveegd, fysio’s afgeblazen, en vriendenbezoek uitgesteld.

Het is wachten op een rustiger hart, een beter werkende schildklier dus wat meer energie, in ieder geval genoeg om weer te gaan fietsen en wat stapjes te maken. Voorlopig richt ik me maar op het huishouden, dat is ook beweging en een goede afleiding.

Mijn stompen en fantastische protheses zijn mijn minste zorg. M’n loopband staat klaar. M’n ligfiets is paraat. Nu ik nog.